Kolejny zespol, ktorego nigdy za duzo nie bedzie. O Worlds Collide pisalem tu wczesniej przy okazji jakiegos video, ktore wygrzebalem w sieci. Tym razem wyplynelo nastepne, ktorego wczesniej nie widzialem wiec nie omieszkam zapostowac i to cudo. Zespol owszem kradl riffy Metallici ale nigdy nie przestawal byc jednym z moich faworytow lat 90tych. Polecam poszukac, posluchac i poczytac teksty. Mocarny hord.
Tuesday, March 22, 2011
Thursday, March 17, 2011
They're back!
Nie przesadze wcale jesli powiem, ze Cappo trzyma poziom, ktory jest nie do okielznania dla setek wokalizerow, ktorych widzialem przez ostatnie blisko 25 lat mojego koncertowego zywota. Ponad 4 dychy na karku. Tak bede wygladal jak dorosne....
"I am a Lady Gaga fan, but don't feel guilty about it at all."
Z cala pewnoscia nigdy nie bylo, nie ma i nie bedzie takiego drugiego zespolu jak 108. W kazdym wymiarze to projekt, ktory wyskoczyl poza jakiekolwiek ramy, ktore obowiazywaly na scenie hardcore. Ich plyty interesuje mnie nieprzerwanie od wielu, wielu lat i co najwazniejsze - udalo im sie udowodnic, ze powrot na scenie nie wcale nie musi smierdziec kompleksami czy zalosnymi sentymentami.
Oto interesujacy i swiezy wywiad z Vic'iem aka Vraja. Polecam przeczytac calosc tutaj.
Oto interesujacy i swiezy wywiad z Vic'iem aka Vraja. Polecam przeczytac calosc tutaj.
Vista: I wanted to ask you about not only the "Burning Fight" book, but also the "Burning Fight" book release show. What is your impression of the release show, as well as the book itself.
Vic: The show and book release were fabulous. There are only two books about hardcore which I've read which are any good, in my opinion. "Radio Silence",and "Burning Fight". I prefer "Burning Fight" because it has a focus that is much more relevant and meaningful to me. The show was an amazing concept, and all the people who attended it made it a really fantastic experience. On stage I said something like, "boys and girls, are you enjoying your field trip to the museum?", because to some extent it felt like a lot of acts were like museum displays, or that the atmosphere itself was museum-like..."Wow, look at that dinosaur, mommy! It's MOVING!". I was surprised though, how boring the newer bands were in comparison to the older bands. They looked really bored or something. Why? It was odd. The show itself was just WONDERFUL though, and I'm a pretty negative guy, so for me to say that is really something. I love Brian {Peterson} for being behind that book and show.
Vista: I want to ask you about the album, "Threefold Misery". In your memory, what was your mindset during this period, both musically and lyrically? It was really different that say, "Songs of Separation". Also, I remember being really surprised that "Threefold Misery" wasn't originally released on "Equal Vision Records". Years later obviously, Equal Vision re-released those entire recording sessions. Again, from your recollection, what went on during this entire period of time?
Vic: My mindset for that was, "this is that last thing I will ever do musically, so let's make it count". I wanted every single riff to be right on the nails. That was driving the record. Trivikrama was driving the record, too. It's just an extension of, "Songs of Separation" - It's just taking those riffs and chords from songs like, "Son of Nanda", or "Solitary", or what have you, and moving it forward in the evolutionary progress and sticking a more unpredictable drummer behind it. I guess it might be very good in one sense that we've had so many different drummers, it helps each record have a different tone. "Songs of Separation" was strict and clear cut because, {a} - Chris Daly was a very steady, solid, and clear cut drummer on that record and {b} - Don Fury, where we recorded it, was very by-the-numbers in his approach to recording. "Threefold Misery" was more psychedelic because, {a} - This is the first time you get Trivikrama on bass, on a 108 record. He is a human psychedelic. {b} - You get Matt Cross on drums who is more like an octopus, and {c} - We recorded with Brian...Brian, fuck I forget his last name, Brian from, Battery, Salad Days Studio. He was WAAAAAY more talented than Don Fury. It's ridiculous to even compare them. And he had a much more free-form and experimental approach to recording it. It came out on the European label for money reasons. We needed money really bad. Also, we needed the record to be out in Europe for our final tour.
Vic: The show and book release were fabulous. There are only two books about hardcore which I've read which are any good, in my opinion. "Radio Silence",and "Burning Fight". I prefer "Burning Fight" because it has a focus that is much more relevant and meaningful to me. The show was an amazing concept, and all the people who attended it made it a really fantastic experience. On stage I said something like, "boys and girls, are you enjoying your field trip to the museum?", because to some extent it felt like a lot of acts were like museum displays, or that the atmosphere itself was museum-like..."Wow, look at that dinosaur, mommy! It's MOVING!". I was surprised though, how boring the newer bands were in comparison to the older bands. They looked really bored or something. Why? It was odd. The show itself was just WONDERFUL though, and I'm a pretty negative guy, so for me to say that is really something. I love Brian {Peterson} for being behind that book and show.
Vista: I want to ask you about the album, "Threefold Misery". In your memory, what was your mindset during this period, both musically and lyrically? It was really different that say, "Songs of Separation". Also, I remember being really surprised that "Threefold Misery" wasn't originally released on "Equal Vision Records". Years later obviously, Equal Vision re-released those entire recording sessions. Again, from your recollection, what went on during this entire period of time?
Vic: My mindset for that was, "this is that last thing I will ever do musically, so let's make it count". I wanted every single riff to be right on the nails. That was driving the record. Trivikrama was driving the record, too. It's just an extension of, "Songs of Separation" - It's just taking those riffs and chords from songs like, "Son of Nanda", or "Solitary", or what have you, and moving it forward in the evolutionary progress and sticking a more unpredictable drummer behind it. I guess it might be very good in one sense that we've had so many different drummers, it helps each record have a different tone. "Songs of Separation" was strict and clear cut because, {a} - Chris Daly was a very steady, solid, and clear cut drummer on that record and {b} - Don Fury, where we recorded it, was very by-the-numbers in his approach to recording. "Threefold Misery" was more psychedelic because, {a} - This is the first time you get Trivikrama on bass, on a 108 record. He is a human psychedelic. {b} - You get Matt Cross on drums who is more like an octopus, and {c} - We recorded with Brian...Brian, fuck I forget his last name, Brian from, Battery, Salad Days Studio. He was WAAAAAY more talented than Don Fury. It's ridiculous to even compare them. And he had a much more free-form and experimental approach to recording it. It came out on the European label for money reasons. We needed money really bad. Also, we needed the record to be out in Europe for our final tour.
Monday, March 14, 2011
Gentleman Ray
"I think the straight edge way of life is very smart. You could ask 20 different people about straight edge and you get 20 different explanations. My opinion is that being straight edge is mainly not drinking, not doing drugs and taking care of you body. Now you can talk to anybody else and they'll tell you straight edge is not eating meat, not smoking cigarettes, not having sex. I think it's a good thing if it stays to the point of taking care of your body. Cause believe me, I've been drug free for a year now and hopefully I'll stay drug free. I don't do it for the scene, I do it for me. I took a lot of shit my whole life, and I just don't wanted to die. I think there's a lot of people who are straight edge because it's a trend and I think that's it hard to really appreciate being drug free when you haven't been fucked up. I've done some things in my life where I could have sworn that you are the devil, I had a conversation with the devil, and then I wake up and I see it fade away and I had conversations with the devil, and I swear it was a real person. And you realize after you come out of the height: 'What the fuck!?' and that's scary you know. And I've been trough a lot of shit I've had people murdered in front of me and that's scary, cause you can't control it, cause it's in your mind. When you've had a conversation with the devil, and you can't break it from your mind, and you sit there like it's not real! it's not real! and you can't shake it from your mind. Once you're doing drugs you can't say 'stop it'. The drug infects your mind. It's fucked up man. It's why I am drug free. You know, the only thing I'm really scarred of in this world is Evil. I'm not into religion, Warzone is not about religion, I hate religion, but the bottom line is in this world, common sense will tell you - there's Good and there is Evil. I'm scarred of Evil man. A lot of shit happens, young babies get hit by cars, you know that's Evil man! People always say it's God, but it's not it's Evil. That's why I'm drug free, because drugs is a really bad thing. Nothing good ever came from doing drugs. But then again, honestly, you gotta do what you gotta do. I don't really care what anybody else does. What I'm saying is writing from my own experiences, and maybe people read it and they learn something of it. I don't preach, I have some good friends of mine that still do a lot of drugs, but I still care about them. I don't like people telling me what to do. When I did drugs and people told me to get drug free, I did more drugs, like 'fuck you, you're not telling me what to do!'. And the only reason I stopped is because of all that shit that happened in my, and I just couldn't take it no more. And I had some girls around me who really cared about me and they looked out. But I think too many bands preach, they tell you what the fuck to do. It could be any band. Fuck that shit, they're fucking assholes, you gotta do what you wanna do in your heart, and fuck the whole world. So if you drink and do drugs, as long as you're happy - it's cool, but there's a lot of people that read the lyrics about being drug-free and knowing that I've been fucked up, my problem was that I could do drugs and have still a lot of money in my pockets. Because in NYC, outside the band I have a good career. And when you do drugs and you get high and you still have money in your pocket, that was my problem. And everyone knows me, 'ah, Raybeez Warzone, come on you want some more drugs for free,' because I'm Raybeez Warzone, you know. Everyone wants to hang out with us so you get it for free and it works! That's why I stopped, cause it's not worth it. Cause there's a lot of people in the punkrock scene in NYC who look at you and see what you're doing for the movement and if you fucking die and fuck up, then what happens to Warzone? What happens to everything you tried to do, down the drain. So for me it's really the movement, there's more people that I am responsible for than myself. The same with Madball and Agnostic Front and other bands, if Freddy fucks up it's not Freddy, it's Madball, if Roger fucks up it's not Roger it's Agnostic Front, if Jimmy Gestapo fucks up it's not Jimmy, it's Murphy's Law. There's so much that's around me that I'm responsible for, it's really intense. And when I'm on stage I go crazy, (but not insane!) and when I'm on stage and I start talking stupid shit cause I'm drunk, you know, I'm not gonna listen to anybody who's drunk. The music may sound good, but what do you sing? A lot of bands they have good music, but the lyrics, they don't mean something. That's not Warzone, don't forget the struggle..."Wednesday, March 09, 2011
Jah bless
Naturalnie czekam. "Build A Nation" mimo wszystko byla dobra produkcja. Prawdopodobnie bedzie lepiej niz na solowej plycie Derryla, na ktorej mowiac szczerze sie troche zawiodlem.
The iconic punk band Bad Brains will make an appearance for the first time in the band's career at SXSW 2011 at Van's Showcase at Emo's Main Room on March 16, 2011. Bassist Darryl Jenifer comments on the forthcoming experience: "There should be a SXSW in every city, everyday. Austin is a great music town with positive vibes."
The band is also pleased to announce that they have recently been holed up in NY with all original members working on new material for a 2011 release.
Nothing is conventional with Bad Brains, nor is the writing process. So, the band is jamming and reaching for something epic and different. "Stand by for the 'realist' we have ever written," continues Jennifer. The album is said to be channeling progressive elements and Megaforce Records expects the album to be released in late-summer 2011.
Considered to be the "holy grail" of punk rock, Bad Brains are one of the definitive American punk groups who garner the same respect as Sex Pistols, Black Flag, The Ramones and The Clash. Produced by long time fan, Adam Yauch (MCA of the Beastie Boys), the band's last album, Build A Nation, was a return to form for the band that helped define American Punk and Hardcore music. The album featured all the original members of the group: HR, Darryl Jenifer, Dr. Know and Earl Hudson.
Tuesday, March 08, 2011
Monday, March 07, 2011
Cappo dzisiaj
Interesujacy wywiad z Raghunathem wyladowal na blogu pewnego znajomka. Polecam bo to tresciwa lektura i pokazuje dzisiejsze oblicze tego na interesujacego jogina.
How do you connect discipline, health and spirituality?
Well you need discipline in order to have good health right? I can't just eat candy all day; I'm not going to be very healthy. In order to get good at anything actually you need discipline. Be it material well being or be it spirituality. You can't be just whimsical and get the same results. That's why in all systems of education there's a lot of discipline. You want to be a great acrobat, you want to be a great magician, you want to be a great photographer - you need discipline. If you want to get good at eating very well and doing detoxes or cleanses, you need a lot of discipline. Basically, the senses have to be curbed. You can't just whimsically follow your mind, your senses around. You have to understand what you want to be and work towards that. I think that's true of anything you study.
What does Youth of Today stand for in 2011?
Well, I don't really know. I'm not really in Youth of Today in 2011. We're just doing some reunion shows. I think it's probably made up of a bunch of guys who really like Youth of Today and playing songs for our fans. It was sort of like a seed for me of where I am today. Some of the songs I haven't sung in a while [and] when I sing them now, it reminds me of where my head was, at that time. I appreciate what I was going through and my struggles and my desire and my passions. I can definitely see how it sort of related to where I am today. I felt like I was fortunately on a good track with my life. You go back to the idea of wisdom literature. Those are the things I was blessed to be into at a young age. So that’s why Youth of Today, when I was 19 years old, it might have seemed a little precocious. Who's this 19 year old talking about control of your senses and discipline and what goes around comes around? It was because I was into books like that. I felt like if I could just read these books and write the words in a way that people could understand them, the lyrics would be timeless. I'm lucky I was into what I was into at a young age. Most people go through crazy 20s and it's only into their 30s when they realize, "man, I can't drink like this, I just gained 50 lbs in the last 10 years," or "I can't live like this anymore." At a time when I was 19- not drinking and vegetarian, at least back then, it was sort of a rare thing.
Nowadays, there are a lot of kids who are Straight Edge and into cleaning living. A lot of my peers were not into that. I got lucky because a lot of people waste their entire life with that and they only get at the time they turn 30 that they're still partying like they were when they were 19 that life's becomes sort of sad and they have to somehow reorganize their value or belief system. Anyways, even if you were Straight Edge you have to always check into your value system. That's one of the sort of foibles of the Straight Edge philosophy- that it wasn't so complete, it's just a basic map. Within that map, you have to sort of refine it if you want to escape some of the other illusions that life presents.
How do you connect discipline, health and spirituality?
Well you need discipline in order to have good health right? I can't just eat candy all day; I'm not going to be very healthy. In order to get good at anything actually you need discipline. Be it material well being or be it spirituality. You can't be just whimsical and get the same results. That's why in all systems of education there's a lot of discipline. You want to be a great acrobat, you want to be a great magician, you want to be a great photographer - you need discipline. If you want to get good at eating very well and doing detoxes or cleanses, you need a lot of discipline. Basically, the senses have to be curbed. You can't just whimsically follow your mind, your senses around. You have to understand what you want to be and work towards that. I think that's true of anything you study.
What does Youth of Today stand for in 2011?
Well, I don't really know. I'm not really in Youth of Today in 2011. We're just doing some reunion shows. I think it's probably made up of a bunch of guys who really like Youth of Today and playing songs for our fans. It was sort of like a seed for me of where I am today. Some of the songs I haven't sung in a while [and] when I sing them now, it reminds me of where my head was, at that time. I appreciate what I was going through and my struggles and my desire and my passions. I can definitely see how it sort of related to where I am today. I felt like I was fortunately on a good track with my life. You go back to the idea of wisdom literature. Those are the things I was blessed to be into at a young age. So that’s why Youth of Today, when I was 19 years old, it might have seemed a little precocious. Who's this 19 year old talking about control of your senses and discipline and what goes around comes around? It was because I was into books like that. I felt like if I could just read these books and write the words in a way that people could understand them, the lyrics would be timeless. I'm lucky I was into what I was into at a young age. Most people go through crazy 20s and it's only into their 30s when they realize, "man, I can't drink like this, I just gained 50 lbs in the last 10 years," or "I can't live like this anymore." At a time when I was 19- not drinking and vegetarian, at least back then, it was sort of a rare thing.
Nowadays, there are a lot of kids who are Straight Edge and into cleaning living. A lot of my peers were not into that. I got lucky because a lot of people waste their entire life with that and they only get at the time they turn 30 that they're still partying like they were when they were 19 that life's becomes sort of sad and they have to somehow reorganize their value or belief system. Anyways, even if you were Straight Edge you have to always check into your value system. That's one of the sort of foibles of the Straight Edge philosophy- that it wasn't so complete, it's just a basic map. Within that map, you have to sort of refine it if you want to escape some of the other illusions that life presents.
Tuesday, February 22, 2011
Fuel my fire!
Jesli ktos zna moje gusta i czyta ten glog to wie doskonale, ze moja milosc do Zero Tolerance nie zna granic. Gdzies we wczesniejszych postach znajdziecie wiecej informacji na temat tej legendy z Buffalo. Polecam poczytac bo to kryminalnie niedoceniony zespol. The Essence laczy tu sily z Reaper Records, ktory wydal ten 7" w 2010 zeby udostepnic oryginalnie wydana na kasecie sesje "Fuel The Fire" w absurdalnie limitowanym nakladzie 100 sztuk na przezroczystym waxie. Nowa okladka, dodatkowe flyery i wszystko podane w typowym dla nas wysokim poziomie. Data wydania do potwierdzenia. Pracujemy nad grafika i detalami.
ZT live ze spiewajacymi czlonkami Snapcase. Empowerment
Jak Niemiec chce to potrafi. To zwykle dobrzy rzemieslnicy choc gorzej u nich z inwencja tworcza. Czasem az boli slyszec jak dokladnie mozna skalkowac u naszych sasiadow to co amerykanskie. Momentami dochodzi do absurdow gdzie kopiuja samych siebie. Mimo wszystko, robia to zwykle na poziomie. Empowerment to wzglednie nowy zespol ale zasilany przez bylych czlonkow dla przykladu Sidekick czy True Blue czyli gowniarzerki nie ma. Wiedza co i jak zrobic zeby dawalo sie przelknac. W klimacie swoim nie odchodza daleko od tego co robili tez wczesniej i echa wspomnianych zespolow pobrzmiewaja na ich demo co moment. Przypomina mi to troche tez Subzero, szczegolnie to wczesne, gdzie kawalki maja mocno nowojorski styl i zagrane sa z fajnych charakterkiem. Empowerement ujmuje mnie tez faktem, ze spiewaja po swojemu i tym samym nie ma katastrofy z akcentami a dodaje to im rownoczenie lokalnego uroku.
Friday, February 11, 2011
Moby nie zapomina
Prawdopodobnie wiekszosc z Was wie, ze Moby ma korzenie w hc/punk. Byl czescia sceny w Connecticut, lazil do Anthrax (klub, nie zespol) i pogrywal w roznych zespolikach. Jeden z nich, Vatican Commando, gral wlasnie kolejny reunion koncert w ubieglym tygodniu. Moby reprezentuje twardy styl w slniaco bialej koszulce wspanialego Void. Klawy gosc. Zdjecie: Dan Rawe. Thursday, February 10, 2011
[Krsna] Prema
Oto dzwieki, ktore moga zainteresowac tylko kilka osob na tym slowianskim padole. Dla tych kilku dla przypomnienia sklad dla mnie dosc wyjatkowy bo wyplywal w momencie kiedy ja sam przewartosciowywalem swoje wlasne zycie probujac szukac odpowiedzi na kilka pytan.
Jest 1991. Amerykanski hc zmienia swoje oblicze - nowe brzmienia, nowe kierunki, hardline, Hare Krsna i wszystko pomiedzy. Shelter przejezdza kontynent ze swoja pakieta bhaktow wywolujac panike w Maximum R'N'R, nerwy u innych i sporo entuzjazmu u nie malej czesci sceny. Raghunath aka Cappo Ray ma charyzme. Wie jak sprzedac co mu sie w glowie gromadzi. Lifestyle staje sie rownie wazny jak filozofia. Shelter gra koncerty a dzieciaki sie przylaczaja do tras. Mikey byl jednym z takich mlodych entuzjastow pochlonietych szukaniem odpowiedzi w naukach pogrzebanych w Wedach (czy moze po prostu nastolatkiem zafascynowanym czyms nowym).
O Concerned dowiedzialem sie z jakiegos zachodniego zina. Napisalem do nich swoim kalecznym angielskim probujac przekonac samego siebie, ze jego poziom w tamtym okresie mogl zmusic kogos chocby do ukonczenia czytania tego gwaltu na jezyku mi obcym nie mowiac juz o odpisywaniu. Umowmy sie - pewnie 7 na 10 moich listow ladowalo w smieciach. Nie dziwie sie zreszta wcale. Polska musiala brzmiec dla chamrykanow zbyt egzotycznie aby ich stan swiadomosci mogl ta egzotyke pojac a i forma mojej zaczepki listownej tez mogla dolewac oliwy do ognia.
Tym razem po kilku miesiacach dostalem jeden z najdluzszych listow, jakie listonosz dane mial mi doreczyc. Mikey byl tak wylewny, ze nie rozumialem 75% tego co tam napisal. Pobieglem wiec do kolezanki, zeby mi to przetlumaczyla wiezac gleboko, ze to poczatek wielkiej przyjazni. Okazalo sie, ze to cieply list przepelniony radocha przeplatana z historia jego mlodego zycia i Hare Krsna. Nie wiem ile on mogl miec lat. Na oko strzelam, ze cos jak ja.
W niedlugim czasie pozniej okazalo sie, ze Concerned zmienil nazwe na Prema i nagrwaja EP dla Equal Vision. Na wspomniany list nigdy nie odpisalem. Pewnie nie czulem sie na silach sprostowac przyjazni, ktora sie wlasnie rodzila (czytaj - nie potrafilem sklecic wiecej 5 zdan w zenujacej formie).
Prema nagrala "Pebble", ktore sluchalem regularnie i czesto w pewnym czasie. Kilka kawalkow, ktore wpadaly w ucho bedac przy tym troche inne niz reszta kapel na poczatku lat 90tych. Kilka lat pozniej dotarlo do mnie, ze te dzieciaki po prostu mialy talent.
Jest 1991. Amerykanski hc zmienia swoje oblicze - nowe brzmienia, nowe kierunki, hardline, Hare Krsna i wszystko pomiedzy. Shelter przejezdza kontynent ze swoja pakieta bhaktow wywolujac panike w Maximum R'N'R, nerwy u innych i sporo entuzjazmu u nie malej czesci sceny. Raghunath aka Cappo Ray ma charyzme. Wie jak sprzedac co mu sie w glowie gromadzi. Lifestyle staje sie rownie wazny jak filozofia. Shelter gra koncerty a dzieciaki sie przylaczaja do tras. Mikey byl jednym z takich mlodych entuzjastow pochlonietych szukaniem odpowiedzi w naukach pogrzebanych w Wedach (czy moze po prostu nastolatkiem zafascynowanym czyms nowym).
O Concerned dowiedzialem sie z jakiegos zachodniego zina. Napisalem do nich swoim kalecznym angielskim probujac przekonac samego siebie, ze jego poziom w tamtym okresie mogl zmusic kogos chocby do ukonczenia czytania tego gwaltu na jezyku mi obcym nie mowiac juz o odpisywaniu. Umowmy sie - pewnie 7 na 10 moich listow ladowalo w smieciach. Nie dziwie sie zreszta wcale. Polska musiala brzmiec dla chamrykanow zbyt egzotycznie aby ich stan swiadomosci mogl ta egzotyke pojac a i forma mojej zaczepki listownej tez mogla dolewac oliwy do ognia.
Tym razem po kilku miesiacach dostalem jeden z najdluzszych listow, jakie listonosz dane mial mi doreczyc. Mikey byl tak wylewny, ze nie rozumialem 75% tego co tam napisal. Pobieglem wiec do kolezanki, zeby mi to przetlumaczyla wiezac gleboko, ze to poczatek wielkiej przyjazni. Okazalo sie, ze to cieply list przepelniony radocha przeplatana z historia jego mlodego zycia i Hare Krsna. Nie wiem ile on mogl miec lat. Na oko strzelam, ze cos jak ja.
W niedlugim czasie pozniej okazalo sie, ze Concerned zmienil nazwe na Prema i nagrwaja EP dla Equal Vision. Na wspomniany list nigdy nie odpisalem. Pewnie nie czulem sie na silach sprostowac przyjazni, ktora sie wlasnie rodzila (czytaj - nie potrafilem sklecic wiecej 5 zdan w zenujacej formie).
Prema nagrala "Pebble", ktore sluchalem regularnie i czesto w pewnym czasie. Kilka kawalkow, ktore wpadaly w ucho bedac przy tym troche inne niz reszta kapel na poczatku lat 90tych. Kilka lat pozniej dotarlo do mnie, ze te dzieciaki po prostu mialy talent.
Te video wyplynelo niedawno. Interesujace jest zobaczyc w jakim stanie znajduje sie hc w 92 roku w amerykanskich przedmiesciach. Wyglada to troche jak spotkanie po lekcjach, ktore przerodzilo sie w koncert. Mikey okazuje sie szalonym frontmanem a gitarzysta wlascicielem garderoby z odwazna zawartoscia (niech nawet nikt przekonuje, ze te pasiaste galoty mowia cos innego).
Wracam do Premy co jakis czas. Dalej lubie. Lacznie z ich awangardowa plyta, ktora wyszla kilka lat po singlu.
Govinda. Sri Radha Govinda Preme Sada Jena Bhasi. Krishna Prema.
Wracam do Premy co jakis czas. Dalej lubie. Lacznie z ich awangardowa plyta, ktora wyszla kilka lat po singlu.
Govinda. Sri Radha Govinda Preme Sada Jena Bhasi. Krishna Prema.
Monday, February 07, 2011
Never ending game
Oczywiscie nie wszystko jest doskonale. Sa rzeczy, ktorych mi w hc dzisiaj brakuje. Dla przykladu oryginalnosci i tym samym odwagi w maczaniu swoich lap w czyms nowym czy po prostu odrobine innym. Pewnie, ze dobrze widziec i slyszec jest powielanie czy inspirowanie sie klasykiem ale jeszcze lepiej wiedziec, ze stac nas na choc odrobine wlasnej inwencji. Czy to w brzemiach, czy pomyslach czy moze samej ekspresji.
O Absolution juz tutaj bylo. Zbyt malo zeby zaznaczyc jak wyjatkowy zespol to byl. Szalenstwo, ktorym targaja te dzwieki ma odzwierciedlenie i riffach Gavina jak i w opentanym glosie Djinji. Okazja do tego posta jest tez taka, ze obaj panowie lacza sily zeby ponownie wejsc do studia oraz zagrac pare koncertow. Na scenie spotkali sie ostatnio pare razy w kondycji nader dobrej czego dowod mozecie znalezc tutaj. Zacieram rece i czekam na informacje.
Ten artykul ponizej byl napisany przez Brian's Bystander Fanzine...
Does this ever happen to you? You go to a hardcore show and you know exactly what to expect. You know what the bands will sound like and you know what their lyrics will be about, even though you've never even heard the bands before. Does this really bother you? It should...because if hardcore is predictable and there are no surprises, then how is it different than mainstream rock?
The hardcore scene has always been this way to a certain extent. There are always a small percentage of bands that are doing something interesting, and the vast majority are just followers with no real ideas. The same can be said for any genre of music, whether it's rock, jazz, metal, hip hop, or any other style. Often, the innovators never get the attention they deserve and frequently end up being forgotten by most people. ABSOLUTION is a perfect example of this kind of band.
Formed in early 1987 in New York City, ABSOLUTION was made up of a diverse group of individuals. Guitarist Gavin Van Vlack had previously played in SIDE BY SIDE, although he left before they recorded their 7?. Bassist Alan Peters had played on AGNOSTIC FRONT's "Liberty and Justice For..." LP. Bronx-born vocalist Djinji Brown was the son of respected jazz alto saxophonist Marion Brown. Drummer Greg Johnston was originally from the midwest.
ABSOLUTION began playing shows and recorded some demos at Don Fury's studio. They immediately attracted attention with their unique sound. While nearly every other NYHC band at that time was playing "youth crew" style hardcore (ex. YOUTH OF TODAY, BOLD) or was adding lots of metal to their sound and going "crossover" (ex. CRO-MAGS, AGNOSTIC FRONT), ABSOLUTION was unique. Anchored by the strong rhythm section of Alan and Greg, Gavin had plenty of room to develop an original style of guitar playing. Adding a higher level of technicality than most hardcore bands, without being too "metal," Gavin's style included unusual chords and arpeggiations, adding a different twist to the usual NYHC sound.
O Absolution juz tutaj bylo. Zbyt malo zeby zaznaczyc jak wyjatkowy zespol to byl. Szalenstwo, ktorym targaja te dzwieki ma odzwierciedlenie i riffach Gavina jak i w opentanym glosie Djinji. Okazja do tego posta jest tez taka, ze obaj panowie lacza sily zeby ponownie wejsc do studia oraz zagrac pare koncertow. Na scenie spotkali sie ostatnio pare razy w kondycji nader dobrej czego dowod mozecie znalezc tutaj. Zacieram rece i czekam na informacje.
Ten artykul ponizej byl napisany przez Brian's Bystander Fanzine...
Does this ever happen to you? You go to a hardcore show and you know exactly what to expect. You know what the bands will sound like and you know what their lyrics will be about, even though you've never even heard the bands before. Does this really bother you? It should...because if hardcore is predictable and there are no surprises, then how is it different than mainstream rock?The hardcore scene has always been this way to a certain extent. There are always a small percentage of bands that are doing something interesting, and the vast majority are just followers with no real ideas. The same can be said for any genre of music, whether it's rock, jazz, metal, hip hop, or any other style. Often, the innovators never get the attention they deserve and frequently end up being forgotten by most people. ABSOLUTION is a perfect example of this kind of band.
Formed in early 1987 in New York City, ABSOLUTION was made up of a diverse group of individuals. Guitarist Gavin Van Vlack had previously played in SIDE BY SIDE, although he left before they recorded their 7?. Bassist Alan Peters had played on AGNOSTIC FRONT's "Liberty and Justice For..." LP. Bronx-born vocalist Djinji Brown was the son of respected jazz alto saxophonist Marion Brown. Drummer Greg Johnston was originally from the midwest.
ABSOLUTION began playing shows and recorded some demos at Don Fury's studio. They immediately attracted attention with their unique sound. While nearly every other NYHC band at that time was playing "youth crew" style hardcore (ex. YOUTH OF TODAY, BOLD) or was adding lots of metal to their sound and going "crossover" (ex. CRO-MAGS, AGNOSTIC FRONT), ABSOLUTION was unique. Anchored by the strong rhythm section of Alan and Greg, Gavin had plenty of room to develop an original style of guitar playing. Adding a higher level of technicality than most hardcore bands, without being too "metal," Gavin's style included unusual chords and arpeggiations, adding a different twist to the usual NYHC sound.
But ABSOLUTION's most unique quality was Djinji's voice. While other African-American's had provided vocals for hardcore bands such as YDI, WHIPPING BOY, and others, few of the vocalists sounded "black." Even the better vocalists, such as H.R. of BAD BRAINS and Sean Brown (SWIZ and early DAG NASTY), rarely sounded "black." Djinji's more soulful singing and hip hop influenced delivery were much "blacker" sounding than any other hardcore vocalists, and were a huge contrast to the often sound-alike vocal style heard in hardcore. Lyrically, ABSOLUTION's lyrics were more thought provoking than the typical "stabbed in the back" or "tough guy" lyrics so prevalent at that time, hitting on topics as diverse as self awareness, urban squalor, and the hardcore scene itself.Live, ABSOLUTION was at their best. Djinji's athletic stage presence was reminiscent of a young H.R. Gavin's intimidating presence was suitably threatening, and the memorably tattooed Alan also provided a striking stage presence. Musically they created an energetic, powerful sound, led by Djinji's soaring vocals, free of hardcore's clichés.
Playing CBGB's, as well as the other NY venues of that time (The Pyramid, Rapp Arts Center, Lismar Lounge), and the Tompkins Square Bandshell (scene of the Tompkins Square Park riot), and occasional out of town shows in Boston and Washington D.C., ABSOLUTION became one of the most highly regarded NYHC bands in 1988. By the end of that year, ABSOLUTION seemed to be on their way to becoming one of the biggest bands in the hardcore scene.
Their song "Never Ending Game" led off the "New Breed" cassette compilation (which included many of the best newer NYHC bands of that time, such as RAW DEAL and BREAKDOWN) that was released by Freddy Alva (who later had the short-lived, but important, Wardance Records) and Chaka Malik Harris. They also recorded tracks for a 7" on Dave Stein's Combined Effort Records and for a compilation on Vermiform/Combined Effort Records. With Jerry Williams (best known for his work with BAD BRAINS and for running legendary NYC studio/practice space/hangout spot 171 A) as engineer, things looked good for ABSOLUTION. They even played a huge "Rock Against Racism" show in Central Park, headlined by the then-huge LIVING COLOUR.
But then everything went wrong. The 7inch was disappointing. While not actually "bad," it didn't live up to ABSOLUTION's potential. The recording was bottom heavy and robbed the band of it's subtle nuances, in some ways similar to how UNDERDOG's "The Vanishing Point" was sonically disappointing. Even worse, Djinji's vocals sounded terrible, coming off as far too "metal," somewhat annoying, and lacking the unique sound that was ABSOLUTION's best quality.
Shortly afterward, Alan quit and later joined CRAWLPAPPY. He was replaced on bass by Sergio Vega (formerly of COLLAPSE). Johnston also left, and was replaced by another ex-member of COLLAPSE, John Kricksiun (who had also drummed for LIFE'S BLOOD). The new lineup played two shows before a major disagreement between past and present band members caused Gavin to break up the band. The Vermiform/Combined Effort 7? compilation (which also included NAUSEA, LIFE'S BLOOD, and BORN AGAINST) came out after their breakup, and included what is generally considered ABSOLUTION's best song, the unforgettable "Dead and Gone".After the breakup, Sergio joined QUICKSAND. Djinji went on to a solo career recording several albums of world music influenced hip hop. Gavin and John formed BURN with ex-PRESSURE RELEASE bassist Alex Napack and their old friend Chaka Malik Harris. John left after a few shows and was replaced by ex-BEYOND drummer Alan Cage. With Gavin's signature guitar style and Chaka's vocals (which were reminiscent at times of Djinji's), BURN built on the framework that ABSOLUTION began and became one of the best early 90?s hardcore bands before breaking up in the mid-90?s. Gavin played in DIE 116 (with ex-members of RORSCHACH) and PRY, Chaka formed ORANGE 9mm, and Alan joined QUICKSAND, before reunited as BURN with new members Manny Carrero and Vic DiCara (ex-INSIDE OUT, 108, etc.).
Since they had only recorded demos, a 7inch, and appeared on compilations, all of which went out of print in a short time, ABSOLUTION was only heard by a few thousand people. After their breakup a whole new generation of hardcore kids came along, none of whom had even heard of ABSOLUTION. But ABSOLUTION's influence was huge. The numerous ?post-hardcore? bands of the 90?s all owed a huge debt to ABSOLUTION, who were one of the main inspirations for that entire subgenre. Bands like QUICKSAND, STILLSUIT, GLASSJAW, and countless others were playing a style pioneered by ABSOLUTION, although few of these bands were able to come even close to reaching ABSOLUTION's level of inventiveness and creativity.
Finally, in 1997, Temperance Records released the entire ABSOLUTION discography on CD. Including all demo tracks and compilation tracks and the 7inch, the discography also included many live tracks, even a cover of the ANTIDOTE classic, "Something Must Be Done." Finally, long lost songs like "Blessed with Awareness," "Take Control," and the great "I Am" could be heard again.
During their short, turbulent two year history, ABSOLUTION created some of the best and most innovative hardcore ever written. Besides their natural talent and creativity, they did this by doing exactly what they wanted to do, and ignoring all trends, expectations, and clichés. By doing this, they created something unique, that sounds just as good as it did fifteen years ago when ABSOLUTION was still together. Unlike many of their peers, who sound hopelessly generic to modern listeners, ABSOLUTION's music still stands out as something special.
ABSOLUTION were individuals; following no one and refusing to be just another face in the crowd. Isn't that what hardcore is supposed to be all about?
Wednesday, January 26, 2011
Thug X Life
Chcialbym wierzyc, ze to co sie dzieje w Polsce to poczatek czegos wyjatkowego. Powiedzmy sobie wprost - the core przybiera forme, ktora cieszy moze nawet bardziej niz przez kilka ostatnich lat. Nigdy nie bylo u nas biednie ale nie zawsze bylo specjalnie kolorowo. W moich oczach od 2009 nabieramy szybkosci, moze troche sie dzieje i jest nieco intensywniej. Oczywiscie pewnie to troche subiektywna ocena oparta tym co wiedze tu i tam ale pojawilo sie kilka nowych zespolow, ktore robia swoje rzeczy na dobrym poziomie i to z cala pewnoscia daje mi nadzieje, ze moze byc tylko lepiej.
Thug X Life. Serio nie wiedzialem co myslec slyszac pierwszy raz ta nazwe. Przez glowe przechodzily mi wizerunki zalosnych fot rollercostera pewnej chamerykanskiej wytworni, ktora lubuje sie we wscieklych, wytatuowach mordach kreatorow topornych dzwiekow. Na szczescie tutaj jest zupelnie inaczej.
Malik: przekonajcie mnie, ze to dobra nazwa na zespol, ktory wcale nie planuje grac topornego moszkora rodem z 7th Dagger Recs.
Wilk: Wiesz co, może w to wcale nie jest dobra nazwa? Przede wszystkim wyłamuje się trochę ze schematu wg którego nazywane są kapele old schoolowe, co mi się zajebiście podoba. Ona niesie ze sobą cały ten pakunek emocji związanych z 2paciem ale to nie szkodzi, bo my byśmy chcieli być czymś więcej niż tylko nazwą. Z drugiej strony to nawet fajne uczucie usłyszeć "ale mnie chłopaki zdziwili" albo "bałem się tego zespołu ale miłe mordy mnie przekonały" czy cokolwiek w ten klimat. Oznacza to, że jednak ludzie starają się słuchać tego co mamy do powiedzenia i naszej muzyki.
Kim jest wiec thug x life?
Jesteśmy grupką uśmiechniętych gości, którzy jakiś czas temu zakochali się w hardcorze i straight edge.
Co spowodowalo, ze podlaczyliscie gity do wzmaczniaczy?
Proces chyba dość naturalny. Zrobienie zespołu to najczęstsze marzenie zbuntowanego nastolatka. U nas mechanizm był ten sam, tylko że trwało to po prostu trochę dłużej. A trochę bardziej szczegółowo wyglądało to tak że byłem na jednej albo dwóch próbach aspirując na wokalistę One Kind Word, jednak Wera lepiej się sprawdziła. To dało mi kopa żeby zakładać nowy zespół. Ktoś dał mi kontakt do Siwego z którym znaliśmy się z widzenia i po kilku perypetiach powstało TxL w obecnej formie. Składu dopełnili Rumcajs i Jerry z OKW.
Poznan straight edge - to brzmi znajomo. Czy muzyczne tradycje Waszego miasta maja tu I teraz jakies znaczenie?
Mają i to bardzo ale chyba raczej dla naszych odbiorców i to tych o dłuższym stażu. My jesteśmy świadomi tego co się działo w Poznaniu i Wielkopolsce ale niestety nie zdążyliśmy się na to załapać. Siwy zna blisko całą tą starą ekipę, a ja miałem okazję pracować z Piotrkiem z Cymeona, który chętnie wpadł na nasz koncert i nas wspiera. Jednak ,starając się być obiektywnym, to ta scena raczej się nie starzeje, nadal tworzą ją dzieciaki tak jak to było kiedyś i niestety w ten sposób ta historia się zaciera. Po starych załogach nie zostało dużo materiału, często jest słabej jakości, ciężki do zdobycia. Nie mniej jednak, "Poznań straight edge" to nie lada wyzwanie i wysoko postawiona poprzeczka, którą bardzo trudno będzie przeskoczyć.
Co przyciaga mlodego czlowieka teraz do hc? Co w nim go tez utrzymuje?
Czy hardcore teraz jest gorszy niż ten 15-20-25 lat temu? Nie wiem, nie byłem tam. Dla mnie to jest świetna alternatywa dla rzeczywistości która nas otacza. To przyciąga młodzież tak samo jak lata temu. W towarzystwie tej muzyki, tekstów, koncertów i ludzi którzy tworzą to zjawisko układa się w głowie. Przytoczę sytuację z którą się kiedyś spotkałem wracając ze koncertu. Weszliśmy większą grupką do supermarketu, gdzie od razu przykleił się do nas ochroniarz. Przy kasach powiedziałem do niego "Spokojnie, kieszenie mamy puste" a on odparł "Wiem, hardcorowcy to zawsze porządni ludzie. Chciałem tylko powiedzieć cześć". I to jest właśnie zajebiste! Ciesze się z takiej opini, scena składa się z dobrych ludzi, pokazuje dobrze wzorce w świecie który w którym jest pełno syfu.
Polski core z zakompleksionego pudelka zmienia sie szybko w mlodego wilka. Co wg Was mozna robic, zeby ta przemiana miala jeszcze wieksza sile I zeby nie obumarla gdzies pod plotem?
Przede wszystkim trzeba pokazywać, że polskie kapele są równie dobre co te zagraniczne, a często nawet lepsze. Chociaż z tą kwestią jest coraz lepiej. Coraz więcej ludzi lubi rodzime kapele, organizuje im koncerty i na nie przychodzi. Oby tak pozostało! Poza tym trzeba być otwartym na młodych którzy przychodzą na koncerty. To oni są najważniejsi bo oczywiste jest to ze tych starszych jest coraz mniej. Zawsze mnie cieszy widok kogoś nowego na gigach, chętnie z nimi rozmawiam i zachęcam do przyjścia na następny. Trzeba podkręcać ten ich zapał bo dzięki niemu będzie im się chciało jeździć na gigi, pisać ziny, organizować zespoły czy inne akcje społeczne.
Co planuje thug x life w 2011?
My nie działamy wg konkretnego planu i słabo u nas z organizacją kalendarza ale na pewno chcemy robić nowe kawałki i grać dużo koncertów. W najbliższych miesiącach na pewno skupimy się na tym. Reszta potoczy się sama.
Dzięki za wywiad.
Wilk
Wilk: Wiesz co, może w to wcale nie jest dobra nazwa? Przede wszystkim wyłamuje się trochę ze schematu wg którego nazywane są kapele old schoolowe, co mi się zajebiście podoba. Ona niesie ze sobą cały ten pakunek emocji związanych z 2paciem ale to nie szkodzi, bo my byśmy chcieli być czymś więcej niż tylko nazwą. Z drugiej strony to nawet fajne uczucie usłyszeć "ale mnie chłopaki zdziwili" albo "bałem się tego zespołu ale miłe mordy mnie przekonały" czy cokolwiek w ten klimat. Oznacza to, że jednak ludzie starają się słuchać tego co mamy do powiedzenia i naszej muzyki.
Kim jest wiec thug x life?
Jesteśmy grupką uśmiechniętych gości, którzy jakiś czas temu zakochali się w hardcorze i straight edge.
Co spowodowalo, ze podlaczyliscie gity do wzmaczniaczy?
Proces chyba dość naturalny. Zrobienie zespołu to najczęstsze marzenie zbuntowanego nastolatka. U nas mechanizm był ten sam, tylko że trwało to po prostu trochę dłużej. A trochę bardziej szczegółowo wyglądało to tak że byłem na jednej albo dwóch próbach aspirując na wokalistę One Kind Word, jednak Wera lepiej się sprawdziła. To dało mi kopa żeby zakładać nowy zespół. Ktoś dał mi kontakt do Siwego z którym znaliśmy się z widzenia i po kilku perypetiach powstało TxL w obecnej formie. Składu dopełnili Rumcajs i Jerry z OKW.
Poznan straight edge - to brzmi znajomo. Czy muzyczne tradycje Waszego miasta maja tu I teraz jakies znaczenie?
Mają i to bardzo ale chyba raczej dla naszych odbiorców i to tych o dłuższym stażu. My jesteśmy świadomi tego co się działo w Poznaniu i Wielkopolsce ale niestety nie zdążyliśmy się na to załapać. Siwy zna blisko całą tą starą ekipę, a ja miałem okazję pracować z Piotrkiem z Cymeona, który chętnie wpadł na nasz koncert i nas wspiera. Jednak ,starając się być obiektywnym, to ta scena raczej się nie starzeje, nadal tworzą ją dzieciaki tak jak to było kiedyś i niestety w ten sposób ta historia się zaciera. Po starych załogach nie zostało dużo materiału, często jest słabej jakości, ciężki do zdobycia. Nie mniej jednak, "Poznań straight edge" to nie lada wyzwanie i wysoko postawiona poprzeczka, którą bardzo trudno będzie przeskoczyć.
Co przyciaga mlodego czlowieka teraz do hc? Co w nim go tez utrzymuje?
Czy hardcore teraz jest gorszy niż ten 15-20-25 lat temu? Nie wiem, nie byłem tam. Dla mnie to jest świetna alternatywa dla rzeczywistości która nas otacza. To przyciąga młodzież tak samo jak lata temu. W towarzystwie tej muzyki, tekstów, koncertów i ludzi którzy tworzą to zjawisko układa się w głowie. Przytoczę sytuację z którą się kiedyś spotkałem wracając ze koncertu. Weszliśmy większą grupką do supermarketu, gdzie od razu przykleił się do nas ochroniarz. Przy kasach powiedziałem do niego "Spokojnie, kieszenie mamy puste" a on odparł "Wiem, hardcorowcy to zawsze porządni ludzie. Chciałem tylko powiedzieć cześć". I to jest właśnie zajebiste! Ciesze się z takiej opini, scena składa się z dobrych ludzi, pokazuje dobrze wzorce w świecie który w którym jest pełno syfu.
Polski core z zakompleksionego pudelka zmienia sie szybko w mlodego wilka. Co wg Was mozna robic, zeby ta przemiana miala jeszcze wieksza sile I zeby nie obumarla gdzies pod plotem?
Przede wszystkim trzeba pokazywać, że polskie kapele są równie dobre co te zagraniczne, a często nawet lepsze. Chociaż z tą kwestią jest coraz lepiej. Coraz więcej ludzi lubi rodzime kapele, organizuje im koncerty i na nie przychodzi. Oby tak pozostało! Poza tym trzeba być otwartym na młodych którzy przychodzą na koncerty. To oni są najważniejsi bo oczywiste jest to ze tych starszych jest coraz mniej. Zawsze mnie cieszy widok kogoś nowego na gigach, chętnie z nimi rozmawiam i zachęcam do przyjścia na następny. Trzeba podkręcać ten ich zapał bo dzięki niemu będzie im się chciało jeździć na gigi, pisać ziny, organizować zespoły czy inne akcje społeczne.
Co planuje thug x life w 2011?
My nie działamy wg konkretnego planu i słabo u nas z organizacją kalendarza ale na pewno chcemy robić nowe kawałki i grać dużo koncertów. W najbliższych miesiącach na pewno skupimy się na tym. Reszta potoczy się sama.
Dzięki za wywiad.
Wilk
Sunday, December 19, 2010
Cause For Alarm
Jesli mam wymienic 5 powodow, dla ktorych hardcore stal sie dal mnie czyms na tyle wyjatkowym by zawladnac moim mlodocianym zyciem to bez watpienia jednym z nich bedzie ta plyta. Cause For Alarm wypchal mnie poza metal i pokazal, ze hardcore (zwany jeszcze w tej wersji crossover) potrafi miec thrash'owa szybkosc, agresje i do tego odrobine punk'owego polotu. A punk siedzial mi gdzies w glowie od najmlodszych lat. Po osiedlu chodzilo ich kilku a moja okolica szczycila sie dosc legendarna jak na tamte czasy zaloga. Te punki mnie intrygowaly. Nie mniej niz lokalni skini... Ale ja osiadlem na moment w metalu i koniec lat 80tych spedzilem na sluchaniu glownie thrashu. Jego zrodla to bylo glownie radio i kasety starszych kolegow. Czasem tzw "przegrywalnie" czyli naturalnie nielegal, ktorym trudnilo sie kilka sklepow tu i tam - przynosiles swoje kasety, byla lista co mogles sobie zazyczyc i placiles pare tysiecy, zeby tydzien pozniej wrzucic tasme do swojej (w moim wypadku) Wilgi czy Kasprzaka i sie jarales. Wracajac jednak do wspomnianej plyty - o AF slyszalem z roznych zinow, bylo tez kilka polskich hord bardziej z metalowo/grindowej sceny, ktore o nich mowily (Slashing Death dla przykladu). Moja stycznosc z nimi jednak to wlasnie ta plyta. Nagralem ja na tasme z radia i sluchalem religijnie przez wiele, wiele nastepnych tygodni. Nie powiem, ze nie dostawalem po uszach od kilku moich kumpli wszarzy. Dla nich wokal na pewno byl homo i calosc nie pasowala w kanony metalu, ktore obowiazywaly u mnie na osiedlu. A ja se sluchalem....
...i slucham do dzisiaj. To moja ulubiona plyta AF. Sentyment? Na pewno po trosze. Ale power jest. Jak skurczybyk.
Te video pokazuje wyjatkowy czas dla tego zespolu i generalnie nowojorskiej sceny. W tym czasie wlasnie rozpoczynal sie zloty wiek dla NY hardcore i rodzily sie zespoly, ktore zmienily historie.
Thursday, December 16, 2010
Get out of cage!
Nasz drogi przyjaciel i pit-ruler, Dziki, przyszykowal dla nas taki oto flyer. Stary, dobry, chamski klimat a z jakim smakiem wysmarowany. Wiecej detali na FB. Salut.
Saturday, December 11, 2010
Jak brat
Kajtek jest czescia wschodniej sceny od bardzo wielu lat. Tak wielu, ze dla czesci z tych, ktorzy przychodza na nasze koncerty data urodzin zbiega sie z datami pierwszych koncertow tego jegomoscia. Byl czescia takich zespolow Neurastenia, Nowa Droga, Crucial Times, Feel Like Shit, Unsilent i Sunrise (jesli nie znasz ktorejs z tych nazw to wskakuj w trampki i do starszego kolegi... przetrzep jego stilonki* i pudelka z zinami. Poczytaj. Jest o czym). Kajto ma zlote serducho (po prawej stronie) a miloscia i pasja do core'a nie przestaje mnie zadziwiac. Jesli widziales go na scenie to wiesz, ze to maszyna wojenna.
Znam go od kiedy pamietam i przyjazn ta cenie sobie jak nic innego. Jest mi jak rodzina. Dzis obchodzi swoje urodziny. Niby nic takiego ale wykorzystam okazje, zeby przelac tu swoja milosc - wszystkiego co najlepsze. Oby sil Ci nie brakowalo w niczym do czego dazysz.
*stilonka - kaseta, ktorej powszechnie uzywalismy za dzieciaka nagrywajac na nie swoje i nie swoje zespoliki.
Wednesday, December 01, 2010
Get on, get on
To flyer na ich londynski gig autorstwa Slip-Kotka
Naturalnie, ze Searching For The Light jest bardzo dobry. I jego najlepsza wersja wg znalazla sie na Together 7". Ale czy to jedyny dobry kawalek Supertouch jak wielu twierdzi? Zdecydowanie nie. Od demoskow, live setow, przez singla i LP do ostatniego opublikowanego Better - wchodzi mi prawie wszystko. Ma to elegancki, rokujacy klimat i podoba mi sie, ze od dnia pierwszego robili wszystko po swojemu. Troche pod prad.
Widzialem Supertouch podczas ich trasy prawie 20 lat temu i pamietam podniecenie i swietna zabawe. Pamietam, ze przy Searching For The Light mialem dreszcze....
Da'Touch wraca z nowym singlem i euro-trasa. Zobacze ich przynajmniej 2 razy i nie kryje, ze bardzo mnie to cieszy. Lost My Way wychodzi w Reaper Rec i szczerze moge powiedziec, ze to ich najlepiej brzmiace nagrania. Nowojorski rock. Wybierz sie do Katowic w styczniu. Pogibamy sie razem spiewajac I've been drinking all night...
Widzialem Supertouch podczas ich trasy prawie 20 lat temu i pamietam podniecenie i swietna zabawe. Pamietam, ze przy Searching For The Light mialem dreszcze....
Da'Touch wraca z nowym singlem i euro-trasa. Zobacze ich przynajmniej 2 razy i nie kryje, ze bardzo mnie to cieszy. Lost My Way wychodzi w Reaper Rec i szczerze moge powiedziec, ze to ich najlepiej brzmiace nagrania. Nowojorski rock. Wybierz sie do Katowic w styczniu. Pogibamy sie razem spiewajac I've been drinking all night...
Friday, November 26, 2010
Hard as Nails
pikczer by Lady GaganJak bardzo znajome jest Ci uczucie kiedy jestes na koncercie i masz wrazenie, ze cos tu nie gra? Niby wszystko jest - dostatecznie dobry zespol, calkiem sporo ludzi i fajna sala... Jednak brakuje tego elementu, ktory sprawia, ze gig spokojnie mozesz nazwac zajebistym.
Idac na koncert Nails i Rise & Fall kilka dni temu tak wlasnie sie czulem.
Powody moga byc rozne. Nie bede ich tu specjalnie wyliczal i rozkladal na czesci pierwsze. Skupie sie na prostej obserwacji: "czekamy na mosz. Inaczej nie wiem co mam robic". Nowoczesny , przecietny Dzony the Kore nie specjalnie ma pomysl na swoja partycypacje w muzyczny wieczor bo nikt mu nie powiedzial, ze jak nie ma zwolnienia, przy ktorym mozesz machnac reka i podniesc noge do wysokosci jajek swojego kolegi, to inne zachowania tez sa mozliwe. Co wiecej - wskazane.
Stajac w tyle sali i patrzac jak Harms Way probuje przeniesc mnie w czasie grajac swoj srednio atrakcyjny metal z na wskros przewidywalnymi breakdownami myslalem, ze dzieciaki oszaleja do kazdego zespolu. HW gra ten belgijski metalcore made in usa i widze akcje. Jest balet.
Wchodzi Nails. Super szybki, grindujacy i brudny hc. Styl Napalm Death z Suffer The Children powiedzmy. Do tego jakis rodzaj przemocy, ktory splywal ze sceny mial sie nijak do tego co odczuwal i chyba oczekiwal wspomniany Dzony. Dzony bowiem stoi wryty i niby mu sie podoba ale za cholere nie wie jak to przeniesc w ramy tego do czego jest przyzwyczajony. Patrzy wkolo zaklopotany. Naturalnie 4 metry od sceny bo "moze jednak ktos zdecyduje zaakcentowac swoja obecnosc przelatujac pod scena 2 razy". 90% z tej publiki nie slyszala nigdy Napalm Death. O Repulsion czy Terrorizer nie wspomne. Sytuacje ratuje jakis metalowiec, ktory dzielnie macha lbem i Dance Floor Dziki w swoim slodkim kapturze Quicksand. Dzik znany jest z tego, ze doslownie pierdoli konwenanse. Ma styl i za to go lubie. [Nails jest bardzo dobry. Graja we trzech chlopa i kazdy z nich na swoj sposob jest freakiem. Mr. Jones na gicie i woksie wyglada jak wkurwiona swinia. Ma to urok. Basista ma styl paralityka oderwanego od rzeczywistosci a perkman tez na swoje planecie ze otepionym, wrytym w jeden punkt wzrokiem. Calosc budzila niepokoj, ktory calkiem mi sie spodobal.]
Idac na koncert Nails i Rise & Fall kilka dni temu tak wlasnie sie czulem.
Powody moga byc rozne. Nie bede ich tu specjalnie wyliczal i rozkladal na czesci pierwsze. Skupie sie na prostej obserwacji: "czekamy na mosz. Inaczej nie wiem co mam robic". Nowoczesny , przecietny Dzony the Kore nie specjalnie ma pomysl na swoja partycypacje w muzyczny wieczor bo nikt mu nie powiedzial, ze jak nie ma zwolnienia, przy ktorym mozesz machnac reka i podniesc noge do wysokosci jajek swojego kolegi, to inne zachowania tez sa mozliwe. Co wiecej - wskazane.
Stajac w tyle sali i patrzac jak Harms Way probuje przeniesc mnie w czasie grajac swoj srednio atrakcyjny metal z na wskros przewidywalnymi breakdownami myslalem, ze dzieciaki oszaleja do kazdego zespolu. HW gra ten belgijski metalcore made in usa i widze akcje. Jest balet.
Wchodzi Nails. Super szybki, grindujacy i brudny hc. Styl Napalm Death z Suffer The Children powiedzmy. Do tego jakis rodzaj przemocy, ktory splywal ze sceny mial sie nijak do tego co odczuwal i chyba oczekiwal wspomniany Dzony. Dzony bowiem stoi wryty i niby mu sie podoba ale za cholere nie wie jak to przeniesc w ramy tego do czego jest przyzwyczajony. Patrzy wkolo zaklopotany. Naturalnie 4 metry od sceny bo "moze jednak ktos zdecyduje zaakcentowac swoja obecnosc przelatujac pod scena 2 razy". 90% z tej publiki nie slyszala nigdy Napalm Death. O Repulsion czy Terrorizer nie wspomne. Sytuacje ratuje jakis metalowiec, ktory dzielnie macha lbem i Dance Floor Dziki w swoim slodkim kapturze Quicksand. Dzik znany jest z tego, ze doslownie pierdoli konwenanse. Ma styl i za to go lubie. [Nails jest bardzo dobry. Graja we trzech chlopa i kazdy z nich na swoj sposob jest freakiem. Mr. Jones na gicie i woksie wyglada jak wkurwiona swinia. Ma to urok. Basista ma styl paralityka oderwanego od rzeczywistosci a perkman tez na swoje planecie ze otepionym, wrytym w jeden punkt wzrokiem. Calosc budzila niepokoj, ktory calkiem mi sie spodobal.]
Nastepny Rise & Fall i wcale nie jest lepiej. Dzony nie podchodzi blizej. Ma watpliwosci. "Czy nie zrobie z siebie idioty? Czy wypada byc blizej sceny?". R&F gra cos starszego wiec Dzony bierze przyklad od bardziej odwaznego Stiwa i obaj ruszaja pod scene. Spotykaja tam jeszcze 3 kolegow i wszyscy razem dzielnie reprezentuja modern mosz przez 38 sekund zwolnienia. Zaraz po tym zapitalaja na wygrzane wczesniej miejsca i obserwuja dalej. A po pustym kole o srednicy sceny dalej wieje wiatr... Nastepny starszy kawalek i drugi zryw. Kolejne 25 sekund akcji i wracamy do szeregu na tyle. I tak juz zostaje do konca setu. [R&F zagralo na swoim, wysokim poziomie. To horda, ktora uwielbiam ogladac na zywo bo udaje im sie stworzyc klimat na scenie. Swoje transowe kawalki odgrywaja kapitalnie i wizualnie tez wychodzi to pierwsza klasa. Nowy utwor zapowiada mocna nowa plyte.]
Wniosek - nie lubimy sie wyrozniac. Dzony tym bardziej ma z tym problem. Mysli sobie, ze hc to tylko to co widzi u kolegi Stiwa i wszystko inne traktuje troche jak tabu. Jest ramka i najlepiej w niej zostac. Ruszyc czerepem i wniesc od siebie to ryzyko, ktore Dzony ponosic nie chce bo moze sie okazac, ze koledzy wyleja na niego kublo sciekow za bycie kreatywnym odmiencem. Czy to w tym jak sie ubierze, czy poslucha, czy zatanczy, czy powie. Wiec Dzony jest udupiony po calej linii. Pozostaje mu tylko stac w miejscu i czekac, az mu sie ten hc znudzi i rzuci tym w cholere bo ilez mozna egzystowac w rameczkach atualnie obowiazujacych smutkow. Przykry to zywot musicie przyznac.
Saturday, October 30, 2010
Let's get poppy
Pewnie jeszcze nie wiesz ale warto moze odnotowac. Znajac gosci na zdjeciach powyzej mozna sie spodziewac, ze uslyszymy o nich predzej niz pozniej z jakis bardzo nieoczekiwanych zrodel. Nie jest to cos czego bede sluchal namietnie po nocach ale Diamond nagral bardzo fajna EP. Czlonkowie Trapped Under Ice, Down To Nothing i Terror? Faktycznie. Tyle, ze blizej im do Weezer niz swoich matczynych projektow. Generalnie klimat na podryw. Jest luzno i bez spinki. Kazdy moze sobie czasem odetchnac. I bardzo mozliwe, ze jest takich projekcikow od groma. Nie wiem. Nie znam sie. Faktycznie pewnie zwrocilem na to uwage tylko przez znajome mordy ale wcale nie sciemniam bo to rzecz bez slomy w butach i na moim iPodzie zakreci sie na pewno od czasu do czasu. EP wyjdzie juz za momencik. Najs.
Thursday, October 28, 2010
VIGILANTE
Lubie jak hardcore jest zagrany ze smakiem i jajami. Lubie czasem cieszyc sie faktem, ze ktos nawet wzorujac sie na oklepanym potrafi zagrac cos ciekawego robiac to dobrze nie grzeszac przy tym talentem. Vigilante ma talent, jaja i koncept.
Koncept jest prosty - kradniemi styl, riffy i klimat od najlepszych. Uwaga fani Warzone: jestesmy tutaj tak blisko jak sie chyba tylko da. Dorzucamy odrobine Murphys Law i w Polsce raczej nieznanego doskonalego Altercation i mamy finezje, ulice, styl, skinow i powrot do konca lat 80tych w NYC. Alez jest dobrze. Kilka lat temu pojawil sie Iron Boots i ci tez potrafili perfidnie ale swietnie krasc. Teraz czas na Australijczykow...
Nagrali demo, ktore poki co nie wyszlo jeszcze oficjalnie ale mozna cieszyc sie tym sciagajac kawalki z myspace. Jesli jestes milosnikiem starego hc i masz ochote na cos z klasa to odpal ich profil a przekonasz sie, ze jest swietnie. Polecam. Bust it.
Koncept jest prosty - kradniemi styl, riffy i klimat od najlepszych. Uwaga fani Warzone: jestesmy tutaj tak blisko jak sie chyba tylko da. Dorzucamy odrobine Murphys Law i w Polsce raczej nieznanego doskonalego Altercation i mamy finezje, ulice, styl, skinow i powrot do konca lat 80tych w NYC. Alez jest dobrze. Kilka lat temu pojawil sie Iron Boots i ci tez potrafili perfidnie ale swietnie krasc. Teraz czas na Australijczykow...
Nagrali demo, ktore poki co nie wyszlo jeszcze oficjalnie ale mozna cieszyc sie tym sciagajac kawalki z myspace. Jesli jestes milosnikiem starego hc i masz ochote na cos z klasa to odpal ich profil a przekonasz sie, ze jest swietnie. Polecam. Bust it.
Wednesday, October 27, 2010
Pound for pound
Nie wiem jak wiele osob pamieta Pro-Pain ale na poczatku lat 90tych udalo im sie przejac spora czesc tzn nowej sceny hc, ktora skladala sie glownie z bylych metalowcow lub generalnie narybka alternatywnego, ktore glownie zywilo sie MTV. Taki to byl czas bowiem, ze na fali Biohazard i im podobnych MTV zaczelo niuchac gdzie lezy odrobina swiezosci i potencjalnego hajpu. Szal zaczeli robic goscie w szerszych gaciach ale z krotszymi wlosami. Ze niby sa gdzies deskorolki, troche zabawy a czasem bardziej polityczno-socjalny przekaz. Trwalo to tak pare lat i spora czesc zespolow nazwe teraz syfnikiem ale bylo pare, ktore lezaly gdzies na tej gornej polce, wbily sie w TV i wieksze trasy ale przy tym nagralo dobre plyty. A "Foul Taste Of Freedom" byl bardzo dobry.
Pro-Pain dobrze kombinowal. Mieli chwytliwe i drapiezne kawalki, troche popularnych wtedy temp i nie glupi przekaz. Zgrabnie to bylo wszystko zagrane i z jajem. Mieli natomist jeden powazny minus - ich frontmanem byl basista. Teraz - o ile nie masz na nazwisko Flanagan i nie pochodzisz z brudnych ulic NYC to bycie basakiem i wokalista jednoczesnie wizualnie nie wychodzi. I tak widzialem Pro-Pain chyba tylko raz na poczatku 90tych i bylo tak sobie glownie przez brak frontmana. Na dodatek grali chyba we trzech...
Tak czy inaczej, polecam bardzo ta plyte. Nie wiem jak odniesc sie do ich ostatnich dokonan. Stracilem zainteresowanie po kolejnej plycie a widzac okladke chyba ich ostatniej produkcji cos mi szepce w uszodoly, zeby sie scierwa nie tykac bo sobie wspomnienia zrujnuje.
Jeden z moich ulubionych kawalkow na tej plycie lecial tak:
Bring it down
Zostalo nieco ponad dwa tygodnie. Nie przespij. Delegacje z roznych miast zapowiedzialy swoja obecnosci. Krakow bedzie w malej sali wiec prosze dorwij sie do sali wczesniej. Bedzie Stone Heart, Zaglebie, Slask i hang out. Mozliwe, ze bedzie tez dobre zarcie. Zrobmy z tego dobry wypad do bylej stolicy. Mocne debiuty w Rzeszowie - Desperate Times ze swoim nowojorskim zniszczeniem i tzw "XXX" czyli slowianskie oblicze Judge. Lokalni fani wynajmuja busy a Rzeszow banuje alko w dzien koncertu. Pakujemy graty i jedziemy przez cala Polske do Gdyni, gdzie wspolnie z pakieta z Wawy terroryzowac bedziemy Rockz Pub. Zapowiada sie dobrze. Beda nowe dema, plyty, mercz i inne dobra. Przede wszystkim bedzie hardcore i dobry klimat.Jestem mocno zajarany. Ufam, ze te koncerty dadza nam wszystkim mase radochy i sporego kopa energii na zime. Jak mawial Jules Side By Side: "This is not the end. It's just the beginning."
Dobry pakiet
Londyn to miasto, w ktorym generalnie duzo sie dzieje. Koncertow jest masa i szczerze bedac zajetym dosc mocno nie daje rady ladowac na kazdym z nich. Tym bardziej, ze poza hc jest sporo metalu, na ktory czasem sie wybieram. Wiec ilosciowo nie malo tego. Jakosciowo za to jest roznie.
Sa za to sztuki, ktorych raczej nie przepuszcze. Hordy dobre lub przynajmniej takie, w ktorych przycina jakis znajomek. Pakiet z wczorajszego wieczora byl polaczeniem obu. Grzech sie zatem nie wybrac.
Sa za to sztuki, ktorych raczej nie przepuszcze. Hordy dobre lub przynajmniej takie, w ktorych przycina jakis znajomek. Pakiet z wczorajszego wieczora byl polaczeniem obu. Grzech sie zatem nie wybrac.
Bane robi hardcore od wielu lat. Bane zyje hardcorem czesto wielokrotnie dluzej niz scenowe karierki nie jednego gogusia. I najlepsze, ze Bane nie schodzi ponizej pewnego poziomu a ten poziom jest nie do osiagniecia przez wiekszosc znanych mi zespolow. Solidny wystep za kazdym razem. Szalony momentami, czasem refleksyjny i zawsze dobrze sie to oglada. Pierwsza klasa te chlopaki.
W pakiecie jest rowniez Trapped Under Ice. Ci przechodza swoje mlode zycie bardzo intensywnie stajac sie jednym z bardziej wyhajpowanych zespolow przelomu 2009/2010. Bardzo dobra plyta, energetyczne wystepy. Mlodziez dziczeje przy bitach rodem z Baltimore i sie wcale nie dziwie, bo to skoczne dzwieki. Moj kolega, ktory jest gluchy, mowi ze topor i Biohazard. Inny mowi, ze nic sie nie dzieje. Obaj sa w glebokim bledzie. Dobry zespol. Liczylem po cichu na nowe kawalki, ktore sa bardzo solidne i sluchajac ich mialem wrazenie, ze TUI robi duzy krok na przod. Nie zagrali zadnego z nich stukajac spora czesc plyty i troche z singla oraz demo. Najs. Na trasie jest z nimi i Alpha-Omega. Znalem tylko singla i nie bylo zle choc mam troche uczucie, jakby sporo sie tu dzialo i ten singiel wyszedl jak taki miejscami ciezszy Blacklisted. Nie do konca wiem czy to dobrze. Tak czy inaczej, lajf nie wychodzi to wcale zle. Wokalizer wyglada przekonywujaco, jest wkurzony jak przystalo na frontmanow a reszta czuje sie pewnie na scenie. Bratt z TUI pomaga im na tej trasie na basiku. Na pewno warto to sprawdzic.
Generalnie elegancki wieczor. Kilku znajomych mord, hardcore, troche smiechow. Pojawily sie typy z Thrash Talk, ktorzy wlasnie wrocili z Azji. Mala sala gdzie na nieszczescie musiala byc tez barierka a to troche spitolilo klimat i nie bylo takiego luzu. 200 osob na sali. Koncert sold out.
Nie daj sie zrobic w jajo nie jadac na ktorys z 2 koncertow w PL. Warszawa i Wroclaw. Jedz na oba jesli dasz rade. Dobry sklad.
Friday, October 15, 2010
Into The Pentagram
O ile dobrze pamietam, widzialem Samael dwa razy kiedy grali jak dwuosobowa machina wojenna. To byl tez prawdopodobnie moj pierwszy styk z czyms, co pozniej nabralo rozpedu i przetoczylo sie przez Europe jak kula ognia a kraje nordyckie chlubnie wiodly w tym prym przyjmujac paleczke (na podpalke). Black Metal. Alez to mialo rozmach. W kazdym razie Samael mnie zniszczyl swoim Worship Him. Wolny i klimatyczny metal mocno inspirowany Celtic Frost.
Mieli szalone ksywki i troche mniej szalony image. Mieli tez kawalek, ktory uwielbialem i ktorego dzis rano sluchalem 3 razy. KVLT.
Mieli szalone ksywki i troche mniej szalony image. Mieli tez kawalek, ktory uwielbialem i ktorego dzis rano sluchalem 3 razy. KVLT.
INTO THE PENTAGRAM
Prisoner of my dreams
Slave to my illusions
Paralysed by the anguish of a new day
Tormented by the desire of glory
The thirst for power
I'm refuging into the pentagram
Where I fear nobody
I dominate my enemies
I lead my friends
All belongs to me, body and soul
Prisoner of my dreams
Slave to my illusions
Paralysed by the anguish of a new day
Tormented by the desire of glory
The thirst for power
I'm retreating into the pentagram
Where I become possessor of your lives
Dictator of your thoughts
Master of your acts
The pentagram is my invincible weapon...
Prisoner of my dreams
Slave to my illusions
Paralysed by the anguish of a new day
Tormented by the desire of glory
The thirst for power
I'm refuging into the pentagram
Where I fear nobody
I dominate my enemies
I lead my friends
All belongs to me, body and soul
Prisoner of my dreams
Slave to my illusions
Paralysed by the anguish of a new day
Tormented by the desire of glory
The thirst for power
I'm retreating into the pentagram
Where I become possessor of your lives
Dictator of your thoughts
Master of your acts
The pentagram is my invincible weapon...
Thursday, September 23, 2010
Whispered Tour
Przyszedl czas na kolejny atak. W przeciwienstwie do poprzednich tym razem wejdziemy do vana pozna jesienia udajac sie do trzech miast.
12.11 Krakow
13.11 Rzeszow
14.11 Gdynia
Po tym jak ostatecznie Whispered Truth EP opuscilo lono The Essence mozemy z wrodzona pokora przyznac, ze jestesmy zadowoleni. Plyta jakkolwiek zawiera krotki material reprezentuje PRD jak tego chcielismy - te pare kawalkow to duzo nieprzerysowanych emocji i nasza wlasna forma hardcore'a, ktora jest nam jako calosci najblizsza. Wszystko osadzone w naszych korzeniach ale z nowym, swiezym twistem i mamy nadzieje, ze to slychac.
12.11 Krakow
13.11 Rzeszow
14.11 Gdynia
Po tym jak ostatecznie Whispered Truth EP opuscilo lono The Essence mozemy z wrodzona pokora przyznac, ze jestesmy zadowoleni. Plyta jakkolwiek zawiera krotki material reprezentuje PRD jak tego chcielismy - te pare kawalkow to duzo nieprzerysowanych emocji i nasza wlasna forma hardcore'a, ktora jest nam jako calosci najblizsza. Wszystko osadzone w naszych korzeniach ale z nowym, swiezym twistem i mamy nadzieje, ze to slychac.
Silny sklad - Luta W. Lange przylaczyl sie do PRD a jego powrot do zespolu zainicjowal nasz wspolny koncert w Warszawie. Dla tych, ktorzy nie sa swiadomi talentu tego jegomoscia napomkne tylko, ze to mastermind za sterami Healing. Prawdziwy charakter.
Starsi ale bez sentymentalnego naciagania. Bez glodnych kawalkow, ze kiedys bylo lepiej. Jest 2010.
Hardcore zyje swoim zyciem a to jest nasze w nim miejsce.
Whispered Tour 2010. Trzymamy to za morde.
Starsi ale bez sentymentalnego naciagania. Bez glodnych kawalkow, ze kiedys bylo lepiej. Jest 2010.
Hardcore zyje swoim zyciem a to jest nasze w nim miejsce.
Whispered Tour 2010. Trzymamy to za morde.
Tuesday, August 31, 2010
Wolfpack!
Tak bylo kiedys...Ci co mnie znaja wiedza, ze jestem wielkim fanem wczesnego Bostonu. To zespoly jak SSD i DYS nadaly ksztalt straight edge jakim przywlaszczyl sobie pozniej Youth Of Today. Styl, energia, wyglad, arogancja - wszystko to mialo swoj poczatek w tym miescie. Intensywne pare lat miedzy 80tym a 83 pozostawilo po sobie The Kids Will Have Their Say, Get It Away, Brotherhood, legendy i mity. Kocham to.
W miniony weekend DYS zagral pierwszy koncert od ilusnastu lat. Mozna sobie gdybac i probowac osadzac; "Po co?", "Na co?" i "Za ile?" pewnie maja sens ale szczerze - mnie to obchodzi duzo mniej. Ot co, paru kumpli, ktorzy badz co badz zrobili cos ponad czasowego czyniac hardcore czyms wyjatkowym i budzacym niepokoj. Kaptury, podwiniete spodnie, X na lapach, dumne i wkurwione dzieciaki. Tak bylo ponad 20 lat temu. A teraz? Jest kilku starszych panow. Ale na szczescie nikt tu nie staral sie tego przywolac po latach. Tym lepiej bo pewnie by to w oczy bolalo i zaloscia ze sceny moglo wiac. Ale nie chodzi tu chyba o daty. Moze nawet nie chodzi tu o hardcore. Moze chodzi tylko o utrzymywanie mlodego ducha, ktory napedza i ktory dawac moze troche radochy?
Cokolwiek to nie jest moge sobie z latwoscia wyobrazic siebie samego slamujacego scene podczas ich koncertu kilka dni temu. Video z ich gigu potwierdza dobry klimat tego setu.
Brotherhood!
... a tak jest teraz.The New Blood.
Chcialo by sie powiedziec "a nie mowilem". Mozna juz o tym pogadac bo Century Media zaczelo sprzedawac nowa plyte. KOTF. Cala masa kapitalnych riffow I chyba troche ciekawsze aranze.
Potrafie sobie wyobrazic niszczaca sile tych kawalkow na koncertach. Kombinujac to z charyzma SV pozostaje mi odliczac dni do ich europejskiej inwazji.
Poczekam na winyle z Reaper i wysmaruje recenzje jak nalezy.
Stay free.
Thursday, August 12, 2010
Nie moze byc za malo Raybeez'a
Warzone w oczach Jennifer Buck Knies. Wisi na Double Cross. Stop & Think: What bands were your influences?
Raybeez: As a whole in general the band has been heavily influenced by the Bad Brains.
Stop & Think: Do you label yourselves in any way?
Raybeez: Warzone is, and always will be, a skinhead band.
Stop & Think: If you are straight edge, define it in your own words?
Raybeez: Well, I, Raybeez consider myself straight edge. I have had problems but I do feel I have overcome them. Straight edge has so many definitions depending on who you ask. I feel it is not doing drugs or alcohol and keeping a positive attitude in your life and music.
Saturday, August 07, 2010
Nowy plod - Last Dayz
Tydzien temu tajny dostawca materialow nielegalnych w LDN wreczyl mi w rece CD z napisem LAST DAYZ. powiedzial: "To dla esencji". Cokolwiek to znaczy przyjac nalezy z pokora.
Patrze na to cudo i po pierwsze primo - wyglada bardzo dobrze. Podoba mi sie, jak zespol przywiazuje uwage do tego jak wygladac ma finalny produkt. Stylowy luk i zmyslna okladeczka. To pierwszy plus i wrozy tylko dobrze. Umowny sie - nawet jak zespol nagral gniota to przynajmniej wydanie sugeruje, ze maja ambicje i dobry pomysl na samych siebie.
Wracam do domu i puszczam. Otwieram szerzej oczy. Mysle: "popieprzylem cds". Intro na tym demo przypomina mi do zludzenia jeden kawalek Dirty Money tyle, ze nie pamietam ktory a ze leniwy jestem strasznie to Wam tytulem nie sypne. DM mialo urok i uwielbialem ich koncerty ale... Dalej jest juz tylko lepiej. Od On The Loose przypomina mi to Death Threat. Podobna konwencja i wokal Miszcza zdecydowanie moga sugerowac, ze inspiracji szukali na plytach DT. Jesli sie mysle to przepraszam ale klimat podobny. Dobry hardcore. Mocny, twardy, kilka szybszych momentow, przepisowe zwolnienia i tu i tam gang wokale. Can't Stand Losing jest tu chyba moim faworytem. Solidny kawalek.
Generalnie dobry debiut i Last Dayz ma potencjal. Podoba mi sie tez, ze chca grac a ich koncerty wspierane sa przez lokalne zalogi. Jak sie rozpedza to jestem pewny, ze wyrosna na zacny projekt. Powodzenia.
Demo wydal Ratel Records, ktory wylania sie powoli z swoja aktywnoscia poza waskie grono znajomych. Wytwornia, dystrybucja, koncerty. Super. Warto sprawdzic co w RTL piszczy bo kiepsko bedzie to przespac.
Oczywiscie popieram.
Subscribe to:
Posts (Atom)
