(Simha) Franklin Rhi

W 1994 roku 108 przylecial na trase do starego kontynentu po raz pierwszy a ta trasa byla dla mnie czyms bardzo wyjatkowym. Dla dzieciaka takiego jak ja, spedzenie 4 dni w towarzystwie kumpli z Respect i Amerykanow, Szwedow oraz bhaktow Sankirtana bylo nie lada gratka. Spalismy na podlogach tu i tam, bylo chlodno ale nikt z nas nie narzekal ani przez moment. Zaciera mi sie z czasem caly ten wyjazd i mam dziury w pamieci ale dla Franklina Rhi cala ta historia jest o dziwo caly czas swieza. Pamieta rzeczy na ktore ja nawet nie zwrocilbym wtedy uwagi. Teraz, po latach, potrafie chyba zrozumiec co Nowojorczyk taki jak on mogl czuc jezdzac z miasta do miasta wschodniej Europy.
Poprosilem go, zeby napisal dla mnie co pamieta z tego wyjazdu, zeby podzielil sie tym, co wtedy przezywal grajac te koncerty. Jego wrazenia, jak zobaczysz ponizej sam, troche mnie zaskakuja. Nie mialem pojecia, ze jego oczy widza to wszystko w takich kolorach a odbior naszej rzeczywistosci jest tak skrajny.

“I wanna spread NYHC throughout the world”…that was what I said in the summer of 1990 after seeing Killing Time, Supertouch, Burn and Dmize at CB’s. I loved NYHC. I cared about nothing else.

Fast forward to 1994, I’m told by Rob and Vic that 108 is going to Europe and if I can go during September through October. “Of course, hell yeah!” I said. We just toured the states and I was ready for more. I dropped out of school for the tour and haven’t looked back or regretted it since.

My first stop in Europe was a week in Berlin. Since our drummer couldn’t make it to the tour, we had our tour manager David from M.A.D. filling in on drums for us. We spent the week rehearsing and getting acquainted with Berlin. Immediately, I loved the city. It felt like NYC with all the grit. At the time, hardcore in the states was starting to get a bit more “emo-ish” and experimental, but in Berlin, it was like the old school style. So right off the bat, Europe and I hit it off. Since Berlin was part of former East Germany, I saw the remnants of communism in the streets and architecture. They greyness, the drabness and the run down conditions of the apartment complexes. It was definitely a new sight for me and was a taste of things to come.

The tour had now officially started and Refused were the openers. It was going to be a great tour. The first show we/I ever played in Europe was in Prague. Damn, it was all a shock. I never realized the poverty and hell people had to go through just to live. It was miserable. Grey, concrete, radiation, pollution, rubble, just a mess. East Germany, same thing. We play in Chemnitz and the venue was in front of a river that had nuclear reactors. Years, later I played there again and saw two old men fishing on the banks of that river. I was reliving my first memories of touring Europe.

After that first week of shows we entered into Poland. Life there was hard and the short time we spent there was hard. It was cold, muggy, wet, but exciting. So far the shows were great, but Poland to this day stands out to me. The shows were intense. Full of angst and alienation. The opening band for all our Poland dates was a band called Respect. I became friends with the drummer, Andy. I still remember the chorus to one of their songs. “Respect, human or animal!!” The conditions were rough. The whole band and everyone else, sleeping on floors in cold rooms, freezing, broke and hungry. We didn’t even take showers. We had to clean ourselves by pouring cold water over our bodies. At the same time, I was having the time of my life. I was never so excited to be playing shows and at the same time having my dreams come true. I also got really sick in Poland, which is why it stands out. Since the economy sucked, water was kind of scarce. All they had was warm seltzer water and really thick, sweet juice concentrate that we couldn’t really drink. And being told not to drink the tap water, I basically dehydrated and got really sick. We had no money. It didn’t even register; it was about spreading hardcore and playing shows.

After the shows, we would talk to the kids that came and they would tell me that the tickets were really expensive for them and they only made equivalent to $200USD if they were lucky. As I started to see, hear and experience everything, my whole perception of life and the world and my place in it started to change. I thought I knew it all. Most of us NYHC kids do come from the “hood” or the streets and yes, we had it rough, but it was all cake compared to the rest of the world. At this point, I started to keep to myself and tried to handle the new sensory overload my mind was exposed to. I just had no idea what to make of all this. I never realized how much we took for granted and how spoiled America was. I was feeling pretty small. Then we left Poland for Sweden. As soon as we passed the border, I begged the road manager for enough change to buy some water. I bought a one gallon jug of water and guzzled it. I didn’t even have to go to the bathroom. I was still thirsty and still sick as hell. And, to this day, I am very paranoid about daily water consumption quota!

On the other end of the spectrum was Scandinavia. Sweden in particular. Now this country made the U.S.A. look like an underdeveloped dump. It was clean, no homeless people, everything was new and shiny. When the guys in Refused told me that a lot of shows were government sponsored, I was pretty astonished. Italy was great, as well as the food. One of my favorite tour/life memories took place in Milan. One cold cloudy morning, Rob and I are walking the streets. Broke, hungry, tired and nowhere to go. It was pretty early so the city was pretty quiet. Then we see a pizza stand up the block. We stand in front of this place and look at the prices. We dip into our pockets and scrounge enough change for a small slice of pizza. Now, how are we going to eat this thing hygienically? We walk into an alley and set the paper plate on a brick. Rob gets a coin from his pocket and somehow cuts the pizza in half. Whatever, man. We ate in silence. We definitely paid dues on that tour.

The tour made me want to re-think life. I left 108, I left Crown of Thornz and just laid low. I was still feeling the effects on my mind. Words can’t really explain what I was experiencing. It was an extreme mix of everything. The people, the scenery, the scenes, the lifestyles, all at once.

Overall, being in Europe was the greatest thing to happen in my life and was a taste of things to come for the next 10+ years. That first tour always remains vivid in my head. When most people go to Europe, it’s about the weed, the beer, the chicks, etc. But for some reason, I picked up on the darkness that was life behind the Wall. Don’t ask me why, that’s just how it happened. But I loved every second of it. I made a lot of friends that I still keep in touch with and went back several times on tour having the time of my life. You can’t buy these kinds of things with money.

Franklin jest od wielu, wielu lat czescia tego co nazywamy potocznie scena. Gral w bardzo istotnych nowojorskich kapelach zaczynajac od Discipline, przez Ocean Of Mercy, Crown Of Thronz, Shelter do 108. Byl w pierwszym skladzie Bloodclot i okazyjnie gra ze Skarhead, przewinal sie przez Strife i inne hordy. Do tego wszystkiego jest super milym i skromnym gosciem.

Foty moje robione we Walbrzychu i Kluczborka. Holdery u gory naleza do Franklina.

Sankirtan - nauczanie o Swiadomosci Kryszny poprzez spiewanie Maha Mantry lub dystrybucje literatury poswieconej Bogu rozpowszechnione przez tradycje Waisznawa.

My friend, The Pit

Oba zdjecia zostaly zrobione przez Kena Salerno i pochadza z jednego starego gigu z NJ. Jesli zaczniesz sledzic co dzieje sie na tych fotach to szybko przychodzi Ci do glowy mysl, ze nie czesto zdarza Ci sie byc na koncercie gdzie panuje kompletny chaos, gdzie nie ma ukladzikow, ustawki, "teraz twoja kolei", etc... po prostu chaos.

Ten post jest dla tych wszystkich, ktorzy szerzyli zniszczenie na koncertach PRD w tym roku. Dla Dzika, Micha i tych, co pieprza konwenanse.

We're just! A Minor Threat!

We're not the first, I hope we're not the last
'Cause I know we're all heading for that adult crash
The times is so little, the time belongs to us
Why is everybody in such a fucking rush?

Make do with what you have
Take what you can get
Pay no mind to us
We're just a minor threat

We're just a minor threat

Early to finish, I was late to start
I might be an adult, but I'm a minor at heart
Go to college, be a man, what's the fucking deal?
It's not how old I am, it's how old I feel

Take your time
Try not to forget
We never will
We're just a minor threat

One - 0 - Eight

To byla pierwsza trasa po Europie 108 gdzie zawitali do Polski na 3 koncerty. Sklad chyba moj ulubiony - Vraja/Vic, Franklin, Kate, Rasaraja (Rob swiezo po pierwszej inicjacji). Brakowalo tylko Dave'a, ktorego zastapil David. David to szwab z Berlina, ktory znany byl z paru starszych i mlodszych e-ne-rrr-dowskich hord (Charleys War dla przykladu lub pozniejszego Devil Inside) czy swojej wspolpracy z MAD i o ile sie nie myle wspolprowadzi MAD do chwili obecnej. Z nowym garowym zaliczali troche wpadek ale od pierwszego gigu we Walbrzychu byl super klimacik. Bylo 108 w towarzystwie Refused i naszego nowego wtedy Respect. Jesli poznales Szwedow od +/- polowy ich karierki to pewnie w szok wbija Cie foty, ktore tu jeszcze zapostuje. Nie maja na sobie nic czarnego a gacie maja nizej niz mozesz sobie wyobrazic. Bo to takie czasy byly widzisz... Respect mial reprezentowac polski straight edge i szlo im fajnie. Poza amerykanami, szwedami i nasza banda bylo na tych gigach sporo bhaktow. Byl to tez czas, kiedy osrodki/swiatynie Hare Kryszna byly w kazdym wiekszym miescie. Nawet we Walbrzychu. Pamietam ok 50 osob - 3 zespoly, koledzy i bhaktowie, w malym pokoju swiatynnym, z masa prasadam. To byla uczta, podczas doszlo do legendarnego juz zadurzenia milosnego czesci Respect w nowej postaci w Refused, ktora pozniej okazala sie ich basista o dosc dziewczecej urodzie. Wtopa.

John Porcelly

Youth Of Today w Bostonie. Zdjecia z tego gigu wyladowaly na Break Down The Walls.

Kazda generacja ma swoje ikony. Kazda subkutura ma tez swoich protoplastow lub tych, ktorych twarz czy wyglad kojarzy nam sie z czyms ponad przecietnym. Teraz pogadajmy przez moment o gitarzystach w hardcore. Jest kilku tych, ktorzy wpasuja sie w ta definicje "ikony". Stigma bedzie tym pierwszym. Drugi do glowy przychodzi mi Porcell.

Youth Of Today to od samego poczatku przede wszystkim Ray i Porcell. Tym samym druga fala straight edge rozpoczela sie faktycznie od tych dwu gosci. Dzieciaki z CT. Niby z nikad ale z charyzma. Wiemy jak im to poszlo i tym razem ja nie o tym. John Porcelly, wloch w pochodzenia, przez lata troche jakby w cieniu Cappo. Robil po prostu swoje. Jego najlepszy kumpel sciagal na siebie cala uwage a Porcell po prostu sobie BYL. A typ mial styl. Jego Les Paul, jego machanie reka, jego prezencja na scenie - nikt w tym czasie nie byl tak charakterystyczny. I umowmy sie, chyba nikt do tej pory go nie przeskoczyl. 90% rzeczy o ktorych wiem a on przylozyl do nich reke to przynajmniej interesujace projekty. Przez YOT, Judge, War On Illusion do Shelter (ktory po jego odejsciu lecial juz tylko na pysk). W kazdym razie postac. Do tego wszystkiego przesympatyczny. Zero nosa w chmurach. Szczery. Poczciwina jak mawia jeden moj kolega. Wielbiciel Kryszny od wielu lat. Nie powiem - imponuje mi.

Na The Meaning zamiescilem wlasnie wywiad z Porcellem, ktory zrobil moj kolega Tim do swojego nowego zina. Johnny raz mowi wiecej a raz mniej ale jak to gosc z klasa zawsze powie cos ciekawego.

http://themeaning-thexessence.blogspot.com/

Youth Of Confront

Oczywiscie zdjecie skradzione (LWB) ale umowmy sie, ze warte kopiowania. Oto YOT w czasie odwiedzin w Cleveland. Jest wiec Sammy na pierwszym planie, po jego prawej nie kto inny a Chubby Fresh a bardziej na lewo Mean Steve (obaj Confront). Za mlodym perkmanem jest Porcell i Wally + blizej nieokreslone persony. Wkradl sie tu tez singiel Wide Awake... Nie wydaje mi sie, ze ktos tu ma wiecej niz dwie dychy na karku. Elegancka fota.

Division

Kilka tygodni temu znany rezyser Buhaj P. przypomnial mi o Strongarm. Nie tyle, ze o nich zapomnialem ale po tym jak sprzedalem wiekszosc swoich cds jakos nie przyszlo mi do glowy, zeby to sciagnac w innym formacie. Byl za to czas, ze ta horda nie opuszczala mojego playera. Maciej Dziegielewski byl pierwsza osoba, od ktorej uslyszalem o tych gosciach z Florydy choc moze byl to Brian Catharsis, ktory we wczesnych numerach swojego zina napominal o nich od czasu do czasu. Tak czy inaczej Maciej dostal kilka sztuk ich pierwszego demo i, co by tu nie mowic, kaseta rozpierdalala. Byla bardzo "moshy" ale ze smakiem. Taki inteligencki mosh, gdzie wszystko mialo rece i nogi i nawet jesli miescilo sie to w tzw "kanonie" to wiedziales od razu, ze stac ich na duzo wiecej. Atonement to zbior tych wczesnych kawalkow z demowek i singli i wszystko utrzymane jest w tym samym, rwacym klimacie. Jest sporo czuga-czuga ale jest i melodia a na dostawke masz tu bardzo dobre texty. Nie, ani przez moment nie odrzucalo mnie jesli ich czesc jest o Chrystusie.

Dzisiejszy kawalek o poranku to Division - niszczacy song z eleganckim textem. Kiedys Afraid Of That Day zagral go na urodzinach Nowaka w ramach prezentu i zabawne jest to, ze owy Kolbuszowianin nawet go nie poznal. Co za gosc...

failure in short can be defined by an unwillingness to learn from a past mistake with every decision there is a condition and in every choice a price to pay as we carry on in this day and age the hardships that befall us for our mind set often come from misunderstanding turned judgment and so we are separated and labeled outcasts intolerant short-sighted narrow-minded unfairly held to an unfair vice but we cannot compromise what we believe even though it brings condemnation it will come again persecution this division amongst men only causes dissent the distance between us is merely difference if we do not have regard for a mutual respect who will benefit this separates man this age of anger is choking itself these hands have killed this age of anger is choking itself they shall surely do it again this age of anger is shedding its own these hands must learn

Absolution w NYC wczorajszej nocy

Prawdopodobnie niewielu fanow Absolution zamieszkuje w Pl bo to zespol dosc raczej slabo wypromowany na tle wszystkiego co wyplynelo z Nowego Jorku w latach 80tych ale prawda jest taka, ze zdecydowanie wybijali sie z grona zaprzyjaznionych kapel. Inna muzyka, inny klimat i, co pewnie w tym wypadku najwazniejsze, ponad przecietny wokalista. Jego urok i charyzma w polaczeniu z preformansem scenicznym owiany byl troche legenda. Jasiu z Cro-Mags twierdzi, ze to byl niedoscigniony frontman i ustawial go kilka razy w rzedzie z HR. Jasio sam slaby nie jest wiec znaczy to nie malo. W kazdym razie Absolution gral wczoraj drugi koncert w ramach swojego reunionu. Sklad prawie orginalny bo jest w nim i Gavin (Burn/Side By Side) i Sergio (Quicksand) i oczywiscie Djinji na majku. Perkman tylko inny. Wychodzi jak powyzej. Na typa, ktory ma cztery dychy na karku gosc jest w formie.

Internal Affairs vs Dalek

Przeciagalo sie troche ale powoli sie ukazuje. Internal Affairs we wspolpracy z Triumvir postanowilo wykorzystac Daleka i dosc arogancko wypuszczaja cztery kawalki na 12" winylu. Teraz, jesli znasz IxA to wiesz co i jak graja. Te cztery piosenki nie zajmuja im wcale dluzej niz zwykle. Rzadza w klimacie ostatniej epy jesli Cie to interesuje. Caly projekt wyglada o tyle inaczej, ze wypuszcza go firma troche hipsterska a grafika zajal sie Dalek, ktory znany jest z roznych nie-muzycznych projektow. Calosc wyglada troche ostro arty. Wyprzeda sie pewnie w momencie.

http://www.triumvir3.com/

http://www.myspace.com/internalxaffairs

Worlds Collide [jeszcze raz]

Oto dosc ciekawe znalezisko. Wiem, ze o WC juz pisalem ale pomyslalem, ze warto dorzucic jeszcze ten fragment koncertu z DC '92. Jesli bierzesz pod uwage ten rok i to wszystko, co wydarzylo sie w hc na przestrzeni ostatnich 18 lat to latwo dojdziesz do wniosku, ze takich zespolow mozesz policzyc na palcach jednej reki. To moze nie bedzie moj ulubiony kierunek ale uwielbiam ten zespol.

Jak sie zaraz przekonasz (lub juz sie przekonales), slychac jest tu raczej nie duzo bo to wielka sala ale klimacik jest. Wokalizer ma styl raczej na szalonego grandzowca ale przymkne i na to oko. Fajne jest mimo wszystko.

I'm fed the fuck up!

Mozna sie pewnie spierac ale jesli ktos zapyta mnie o jeden singiel, jeden jedyny, ktory reprezentuje straight edge, ktory mi jest najblizszy to wybiore pewnie New York Crew. Ilez wkurwienia jest w tej plycie, ile emocji i bezposrednego ladowania w pysk. Nagrana na szybko, bez dlubania przy produkcji, bez wycinania, klejenia i innych pierdow. Ferraro ma w swoim glosie tyle zlosci, ze jak tego slucham to sobie mysle, ze gosc musial byc bardzo wkurzony na wiele rzeczy. Jego texty to samo przy czym roznia sie od wszystkich innych z tego okresu, ktore slyszysz na YOT, Bold, etc... Te sa troche zlosliwe, aroganckie i... edge do maximum. Gity Porcella maja brzmienie tak syfiaste, ze az fajne i calosc brzmi bardzo szorstko. Reasumujac, doskonaly 7". Kocham go.

Mimo tego wszystkiego moje ulubione texty JUDGE powstaly troche pozniej. Mike nieco stonowal slowa i choc caly czas bardzo dosadny zaczal pisac bardziej z glebi serducha. Co jakis czas bede wrzucal co lepsze liryki. A moze nie tyle lepsze to bardziej pasujace do chwili.

Jesli nie znasz JUDGE to wsun sie pod ten sam kamien, pod ktorym do tej pory siedziales. Jesli znasz ten zespol ale nigdy nie chcialo Ci sie poczytac tych textow to tylko liznales prawdziwy kunszt tego projektu.

GIVE IT UP

NOTHING ON YOUR MIND
YOUR HEAD'S HANGING LOW
MELTING INTO THE CROWD
AND TAKING IT SLOW
YOU'RE A LITTLE JUMPY
YOU SEEM A LITTLE TENSE
YOU'RE NOT OUTSPOKEN
SO YOU DON'T WANT TO PRETEND
THE UNFAMILIAR FACES
WE'VE SEEN THEM BEFORE
YOU WANT TO BE THE TOUGHEST
BUT WHAT THE FUCK FOR?
STARING AT THE GROEND
WATCHING YOUR BACK
SO MANY NEW FACES
BUT NO EYE CONTACT
SAME FUCKING SCENE
YOU'VE BEEN HANGING FOR YEARS
BUT WITH THESE NEW KIDS
YOU'RE NOT COMING OFF LIKE A PEER
THE UNFAMILIAR FACES
YOU'VE SEEN THEM BEFORE
YOU WANT TO BE THE TOUGHEST
WHAT FOR?
YOU'RE JUST AFRAID OF WHAT'S AHEAD
A SET OF STANDARDS, YOU WON'T MEASURE UP
INTIMIDATION, THEY COULD'VE BEEN SINCERE
INTIMIDATION FROM ANOTHER ONE OF OUR PEERS
GIVE IT UP

Krakow

www.myspace.com/painrunsdeep

www.myspace.com/bhimalhardcore

www.myspace.com/lastbelievergo

Jest kilka powodow, dla ktorych czekam na ten koncert. Po pierwsze Krakow to wspaniale miejsce. Kocham byc tam i szwedac sie po kazdej malej uliczce. Ubieglego roku z zona spedzilismy tam duzo czasu przelazac Kazimierz w kazda z mozliwych stron. Lubie chodzic do MoMo bo w przeciwienstwie do innych wegetarianskich miejsc to ma swoj klimat i zachowuje odrebnosc... Gut szit. Jak widac powyzej dzielimy ten plakacik z BHIMAL i LAST BELIEVER. Nie widzialem obu i czekam niecierpliwie bo w tym pierwszym udziela sie polowa PRD i lubie ich cd a LAST BELIEVER daje nadzieje, ze w Polsce mozna grac cos wiecej niz metalcore albo old school. Pierwszorzedne demo wieje gdzies wiaterkiem od strony Verbal Assault. I wreszcie ten gig robi po raz kolejny herr Nowak + co i gramy ponoc przy rynku. Nie moglo byc lepiej. No, moze gdyby zagrala Ustawa O Mlodziezy....

I am S E O G! you better believe it!

To nie jest tak, ze jestem jakims wielkim fanem ale tak jak powiedzialem wczoraj Kargulowi - jesli mam wybrac jakis catchy, melodyjny hardcore i isc na taki gig to pewnie za kazdym razem wybiore H2O.

Underworld wydaje sie idealnym miejscem na taki koncert. Klub byl wypelniony ludzmi w przeroznym wieku i zdaje sie nie obowiazywala zadna regula - bylo troche hc, troche punks, troche skinow. Wesola gromadka. Nie jestem pewny czy koncert byl wyprzedany ale mysle, ze jeszcze 50 lbow i nie daloby sie oddychac. I tak bylo cholernie goraco.
Teraz musze sie przyznac. Nie znalem polowy kawalkow. Wszystko co nie bylo z pierwszej lub ostatniej plyty bylo dla mnie nowe choc sadzac po tym co widzialem, bylem jednym z bardzo nie wielu bo mlodziez szalala w zasadzie na kazdym kawalku. Jesli znasz ten zespol to wiesz, ze te piosenki to totalnie chwytliwe przyspiewki, ktore az sie prosza o choralne spiewy. Wiec bylo pewnie ze 350 osob i moze polowa darla ryje. Family/Roots z wmiksowanym Waiting Room rozlozyl mnie na lopaty.
Toby w mistrzowskiej kondycji. Usmiechniety, zadowolony, X na lapie. Maksymalnie pozytywny. Reszta tych gosci tez. Poza basista, ktory ponoc jest brytyjczykiem, te typy zaliczaja raczej druga polowe swojej 30tki. Dobrze widziec takie rzeczy i dobrze widziec, ze H2O nie robi z siebie blaznow. Graja co graja i wychodzi im to fajnie. Bawia sie tym i maja radoche.
Zastanawialem sie tez, jak to jest ze udaje sie im ze spiewaniem EDGE kawalkow i posiadaniem EDGE koszulek kiedy Toby jest jedynym, u ktorego ta krawedz jest prosta. (Kto pamieta polski Projekt? ha). Nie, ze mam z tym problem bo jesli Toby spiewa mi takie hity jak Still Here to glupio nie oszalec ale wyobraz sobie koszulke "Terror - The Straight Edge" .... Jaja.

Idz na H2O jak masz okazje. Sluchasz w domu lub nie ale bedziesz mial 40 minut dobrego melodyjnego hardcore'a.

On The Loose

Scena hardcore nie jest przygotowana na takie zespoly jak 86 Mentality. Nie byla przynajmniej w UK, kiedy ich widzialem. Two stepping nie pasuje, kopnac z polobrotu tez nie bardzo mozna. Breakdown'y oczywiscie sa ale nie jest to cos, do czego przywykl przecietny hardcore'owiec. Pogo pasuje do tego jak ulal. To raczej brudny hardcore punk, nagrany jakby niedbale a efekt tego jest bardzo agresywny. Sluchasz tego i masz ochote strzyknac komus z banki.

86 Mentality to DC hardcore, ktory zaabsorbowal uliczy klimat, Oi'owy uliczny klimat. Piosenki o bojkach, melanzu, przemocy... Poniewaz nie ma tu tego pierwiastka "wyczyszczonego" hc masz wrazenie, ze sluchasz czegos z lat 80tych.

Moj dzisiejszy wybor padl na On The Loose. Jak napisalem - agresywny hardcore/oi/punk, przy ktorym idealnie maszeruje sie rano do pracy. Od rana nienawidzisz tego wszystkiego co masz robic przez caly dzien. Totalne PMA...

The Last Great Sea

Jak dobre jest ostanie demo BURN? Wyprzedzili cale poczatki post hardcore'a o mile. Muzycznie, lirycznie, klimatem. The Last Great Sea to kawalek z tego dema (nazwanego pozniej New Morality) i najwidoczniej inspiracja dla nowego projektu Aarona z Death Threat. I tu mozesz sie zdziwic wlasnie - nie ma tu wcale ulicznego wajbu a za to jest to, co mozesz pamietac z wczesnych lat 90tych. Nie bylo to jeszcze wylizanym emo, ktorym obrzuca nas jak gownem teraz tzw. scena alternatywna ale spokojniejszym, stonowanym hardcore/rock'iem ala pozny Turning Point (choc troche gorszym), moze troche Farside czy Forced Down. Fajne. Jest dobrze i licze na duzo wiecej.

Pewna wytwornia z nimi juz gada. Mam nadzieje, ze wygada singla poznym latem.

http://www.myspace.com/thelastgreatsea

Sinking Belle

To prawdopodobnie najgorsze moje lato w UK. Tych slonecznych dni moge policzyc na palcach jednej reki i najgorsze jest to, ze wcale sie nie zapowiada, ze bedzie tu w tym roku Jamajka. Syf. Choc z drugiej strony - czego moglem sie spodziewac mieszkajac w Londynie?

Dzis znowu leje.

Muzyka to taka prostytutka, ktora potrafi sie dopasowac do wszystkiego. Obojetne jej. Byle by popyt byl. Do deszczu wiec tez. Nie przyszlo mi do glowy nic bardziej pasujacego na dzisiejszy poranek niz Sinking Belle z plyty Altar. Nie wiem ilu/ile z Was znam ten album ale jest na nim kawalek z goscinnie spiewajaca Jesse Sykes, ktora to wlada niesamowicie cieplym glosem. Altar to kolaboracja pomiedzy SunnO))) i Borisem gdzie pojawiaja sie przerozne persony i calosc jest klimatycznie dosc ciekawa.

Sinking Belle to czysta melancholia. Dlugi, ponury utwor, w ktorym malo sie dzieje i pasuje idealnie jesli szukasz czegos na wieczorna zadume albo poranna podroz do roboty kiedy deszcz lupie w szyby twojego trolejbusa. Jasse powoduje, ze nie ma tu depresji, ktorej mozna sie spodziewac po takim projekcie jakim jest Altar. Do tych minimalistycznych dziwiekow dodaje odrobine zycia. Mistrzowskie polaczenie dwoch roznych swiatow.

PS. ten post to czesc serii "kawalek o poranku", ktora bedzie sie pojawiac raz na jakis czas.

Set It Off, Mackie!

Nie wiem ile z Was wie i czy w ogole was to interesuje ale nowym nabytkiem MADBALL jest nie kto inny a Mackie Jayson. Nius wcale nie nowy bo ma pare miesiecy ale nie dane mi bylo sprawdzic ta maszyne na zywo w odnowionym skladzie do wczorajszego wieczora. MADBALL niszczy ale 70% ich setu spedzilem na wpatrywaniu sie w perkusje i to, co robi z nia Mackie. Typ rzadzi. Styl, moc i urok jakimi Jayson wlada siedziac za bebnami wbija mnie w ziemie. Czasem przygarbiony chowa sie gdzies za swoim setem zeby zaraz pozniej szeroki lukiem, wyprostowany, z wyciagnieta lewa noga gdzies z tylu napierdala jak zly swoje bity.

Maly, drobny, troche jakby nie pasowal do tego nowojorskiego molocha. Hoya wyglada przy nim jak czolg niemiecki przy starym dobrym fiacie 126p. Ilekroc go widze zawsze wyglada na totalnie spokojnego goscia. Dopoki nie gra...

Mackie Jayson byl i jest bardzo wazna czescia historii - nagrywal Age of Quarrel, gral w The Icemen, wspolpracowal z Bad Brains i otarl sie o kilka innych hord, w tym Fun Loving Criminals.

Nastepnym razem jak bedziesz szedl zobaczyc Madball nie zapomnij rzucic okiem co dzieje sie za plecami Hoyi.

Mackie z The Icemen

Youth Crew 2008

Nailed to the X

man, I live this shit...

...but pain is temporary

WORLDS COLLIDE byl zespolem innym niz wiekszosc, ze swojego okresu. Nawet jesli ktos czerpal wtedy inspiracje z metalu to zwykle efekt byl z gola inny niz u tych typow z Waszyngtonu. Ich hardcore to byl rip off Master of Puppers a sluchajac 7" z Victory Rec (tak, byl czas, ze ta wytwornia wydawala bardzo dobre plyty) mialem wrazenie, ze wracam do sluchania starego thrash metalu. To wcale nie zle. Podobalo mi sie. I dalej mi sie podoba.

Demo nagrane bylo we czterech pod nazwa FUSE. Po tym jak dowiedzieli sie o innym zespole o tej samej nazwie, ktory nagrywac mial singla dla Step Forward Rec szybko zaczeli szukac nowej. W tym czasie Even Score mial sie reaktywowac pod nowym szyldem ale Tony Victory nie mogl skompletowac skladu. Mial nazwe ale nie wiedzial, co z nia zrobic. Ta nazwe potpitolili mu w potrzebie wlasciciele wlasnie nagranego dema a latwiej im bylo tym bardziej, ze Tony chcial sam wydac ten material u siebie. Dogadali sie i dwa utwory z tej tasmy wychodza jako WORLDS COLLIDE 7". Swietny singiel. Thrash metal i dobre inteligentne texty.
Do WC dolacza na jakis czas Graham Land i w 5 graja gigi tu i tam lapiac dzieciaki na swoj nietypowy jak na tamte czasy hardcore i ciekawe liryki. Na tym etapie maja w skladzie 2 bhaktow bo i Land i mlody Zac od perki wcianaja radosnie prasadam mantrujac w miedzy czasie. Vic prosi tez Zac'a, zeby nagral z nim troche materialu na debitanckie (wtedy) demo 108 i zabiera go tez na pare koncertow. Majac takie bliskie zwiazki WC wpadlo troche w pulapke bycia "kolejnym zespolem zainspirowanym Hare Krsna" ale bronili sie przed tym jak mogli. Land ostatecznie opuszcza zespol, zeby dolaczyc do Shelter a Zac rozstaje sie ze 108.

WC nagrywa koncertowy Get Ross! i to cholernie dobra nagrywka. Fajny klimat i slychac, ze przynajmniej ten gig musial byc kupa zabawy. Graja na nim wszystko to, co znane juz nam bylo z demo... Nieco pozniej nagrywaja swoja pierwsza plyte, All Hope Abandon, ktora ma inny juz styl. Jest mroczniej jesli moge tak to okreslic. Mniej ...And Justice For All a wiecej sam nie wiem czego. Wiem za to, ze ten LP to taki pol krok miedzy WC a Damnation bo do tego ostatecznie doprowadzili zmienajac wokalistow. Dobra plyta ale w innym kierunku.

Posluchaj jesli nie znasz. Nie jest to moze nic co zabierze Ci oddech ale lubilem bardzo to co robili na poczatku.

Video ponizej nie jest niczym rozpierdalajacym ale fajne o tyle, ze nie mialem pojecia o jego istnieniu.

Edit: Zaladowalem All Hope Abandon dla kogos wiec czemu nie dac Wam szansy posluchania tej plyty? http://download.yousendit.com/D91355931E3DD39C

Kwietniowe daty gotowe

Serio trudno uwierzyc, ze to juz tyle czasu od kiedy po raz ostatni zagralismy razem koncert. Biorac pod uwage, ze to prawie 10 lat i to jak kazdy z nas sie zmienil to nawet troche niepokojace. Sam nie wiem czego mam sie spodziewac bo przeciez prawdopodobnie wiekszosc z tych, ktorzy przyjda na te koncerty zna nas tylko ze slyszenia a pozostali maja w pamieci 20 letnich dzieciakow z mocno pojechanymi pomyslami na zycie. A wiec i jedni i drudzy maja w swoich glowach dosc konkretna wizje nas w oparciu o to, co dzialo sie cala generacje hardcore'owa temu a to wbija ta cala impreze w pewne ramy, ktore zdaje mi sie pojda do smieci juz w kwietniu. To z kolei nie znaczy, ze obrocimy te koncerty w kabaret siebie wystawiajac w roli starszych panow po 30stce, ktorzy patrzac w ziemie beda mowic "....yyy, to bylo kiedys, teraz mniej nas to obchodzi".

PRD powstal w zlosci. Chwila. To najpierw VEGAN DELEGATION powstal na totalnej wkurwie. Hardcore jakim go widzielismy przestawal byc atrakcyjny bo pokladalismy w nim za duze nadzieje. Wydawalo nam sie, ze wkladajac w niego cale serce mozemy oczekiwac od niego w zamian przynajmniej polowe tego. Ni chuja. Moje prywatne spojrzenie na straight edge bylo tez w mojej glowie notorycznie kopane przez rzeczy, ktore trudno mi bylo sobie przyswoic choc oczywiscie z perspektywy czasu moja czaszka pracowala na troche innych obrotach. Za ambitny czy za glupi to juz inna kwestia ale fakt byl taki, ze ten projekt nie mial ochoty wpakowac sie w to co niekoniecznie nam sie podobalo.

VD zagral jeden gig i przestal istniec na pare miesiecy. Krotko po tym ze zmieniona nazwa zespol powraca nadajac na podobnych falach ale troche bardziej stonowanych kolorach. Nagrywamy plyte, zmieniamy sklad i odnajdujemy sie w troche nowej sytuacji i... nie bardzo wiemy co ze soba zrobic. Nie mogac znalezc kompromisu przestajemy razem grac frustrujac sie przy okazji z roznych powodow. Reszta jest balaganem.

Teraz, po tym czasie jasno widac gdzie sie mylilismy a gdzie mielismy racje. Czas to taki typ, ktory ocenia z poslizgiem ale dokladnie. Ten sam czas pokazal, ze wlasciwie kazdy nas nawet kiedy krzyczal glosno to krzyczal od serca i z przekonaniem bo udalo nam sie wlezc w te tzw. dorosle zycie (tfu!) utrzymujac standarty przynajmniej przyzwoite. Kazdy z nas jest jeszcze wkurwiony na swiat ale po prostu znajdujemy inne sposoby zeby z tym dawac sobie rade.

W kazdym razie, nie moge sie doczekac tych koncertow. Jestem pewny, ze kazdy z nas da z siebie po maxie bo to w koncu dla wlasniej przyjemnosci siekniemy te daty. Wcale nie spodziewam sie niczego wielkiego ale tesknie za graniem tych kawalkow i ciesze sie bardzo, ze jest paru takich co jara to rownie mocno co mnie.

Kocham Hardcore i moja krawedz swieci sie jak nowka. Przyjdz. Sprawdz. Moze byc fajnie.

The Way It Was aka crucial kompilacje

Nie uda sie nikomu przekonac mnie, ze w historii punk hardcore'a jest jeszcze jedno miejsce na swiecie, ktore konkurowac moze z NYC i okolica. Prawdziwa kopalnia talentow w ktorakolwiek strone nie rzucisz okiem. Polowa i koniec lat 80-tych w Nowym Jorku to absolutna erupcja zespolow i projektow. Nie bede chcial tu probowac analizowac jakim cudem NYC wybilo sie na takowa pozycje i nie specjalnie mam teraz czas wymienac wszystkie miejsca i zespoly, ktore byly motorem napedzajacym te srodowisko. Jestem pewny, ze jesli Cie to interesuje znajdziesz wiszace w sieci artykuly i wywiady, dzieki ktorym zalyczysz wiecej wiedzy. Ja raczej pokieruje sie setymentem i faktem, ze przez ostatnie dni wiekszosc muzyki na moim iPod'zie to lata 87/91.

NEW YORK CITY HARDCORE - The Way It Is

Moja pierwsza kopie The Way It Is mialem na kasecie nagrana w takiej jakosci, ktora w obecnych czasam nazwalbym totalnym gnojem. Wtedy za to bylo to cos, co przelatywalo przez moja Wilge wta i tamta non stop. Druga kopie dostalem od Kajtka (wtedy Neurastenia, pozniej NOWA DROGA) i ta kaseta wcale nie byla duzo lepsza. Na drugiej stronie byla jeszcze Gorilla live '89 a kaseta 90-tka - pasowalo idealnie. Ta tasme zajechalem dokumentnie. Zabralo mi troche czasu, zeby dostac ta kompilacje w jakiejs ludzkiej jakosci. Tak czy inaczej, uwielbialem ja od samego poczatku.

Z perspektywy czasu ta plyta byla po prostu prawie idealnym podsumowaniem nowojorskiej sceny konca lat 80-tych. Wtedy byla to dla mnie tylko elegancka kompilacja kilku (dla mnie) nowych zespol, ktore mialy dobry klimat. Z uplywem czasu przyjemnosc jej sluchania tylko wzrastala i do dzis smialo zelicze ja do najwazniejszych skladakow w historii hc. Klasyk.

BOLD zaczyna swoim Wise UP. Nie ma zadnej mozliwosci, zeby ktos mnie zaliczyl do fanow BOLD'a ale musze przyznac, ze to fajny kawalek. Ten zespol nadrabial wszystkim tym, co bylo wkolo nich i nawet ja skusze sie stwierdzic, ze to sympatyczny pakiet. Wise Up brzmi dosc szorstko i niegrzecznie i lepiej niz wersja nagrana pozniej. Dalej pierwsza niespodzianka - NAUSEA. Jakim cudem oni znalezli sie na tej plycie to serio dla mnie zagadka. Pamietam jedna historie, ze Ray szukal czegos w rodzaju przeciw wagi dla youth crew. Wybral typ dosc extremalnie. NAUSEA ani nie specjalnie byla czescia zamierzonego zapisu pewnej, dosc waskiej sceny ani tez jak sie pozniej okazalo za cholere szczesliwi nie byli z towarzystwa, w ktorym ostatecznie sie znalezli. Fallout Of Our Being to swietny kawalek mimo wszystko. Olac to czy pasuje do reszty czy tez nie. Niszczy swoim przewodnim discharge'owskim riffem. O ironio, bo zaraz po nich "Let's do it" - As One. WARZONE swiezo posiadl Waltera GB i w tym skladzie nagrywaja kolejna wersje As One. Po nim Escape From Your Society, ktory brzmi troche jakby z innej nagrywki. Serio mowie, oba kawalki to szlagiery. Raybeez spiewa w swoim dosc szalonym stylu a oba kawalki sa sprawnie zagrane. GORILLA BISCUITS pojawia sie tu najpierw z Better Than You, ktory w moich uszach brzmi niemal identycznie co Escape WARZONEa wiec kto wie czy nie nagrywali to podczas jednej libacji. Better Than You to kawalek, ktory przypomina bardziej cos co powstalo w czasie, kiedy GB pisalo singla po odstaje sporo od tego, co niecale dwa lata pozniej znalazlo sie na Start Today. Forgotten brzmi za to duzo lepiej - lepiej nagrany i zagrany jest sporym skokiem miedzy tym co bylo na singlu a tym co ostatecznie wyladowalo na LP.

TRIP 6 to nie jest zespol, ktory bylby moim faworytem na tej plycie choc musze przyznac, ze to i tak pewnie jeden z ich najsolidniejszych songow bo wybija sie ponad to, co Tommy Rat ze spolka nagrali na swoim 7". Marna perka a gitki brzmia jak polski distortion ale chwytliwy refrenik. Za to Sick People niszczy. Pojawiajac sie zaraz po T6 troche zaskakuje swoim masywnym brzmieniem. Podwojna stopka stuka ten typowy dla BREAKDOWN beat nadajac tej piosence bardzo wyraznego charakteru. Jest brutalnie i w troche metalowym tonie ale caly czas mocno nowojorsko. Byl taki moment, ze co drugi zespol chcial nagrywac rzeczy w taki sposob jak nagrany i zagrany jest tu Sick People. Nie jestem pewny z ktorej sesji pochodzi na nagrywka ale musze troche pogrzebac w swoim archiwach i poszukac czy nie mam czasami czegos wiecej co pochodzi z tego samego studia. YOT ma tu Together i Understand - dwa z najlepszych kawalkow, ktore nagrali. Swietne, dobrze zagrane, wpadaja w ucho i maja dobre texty. Nie pamietam juz teraz dokladnie ale przynajmniej jeden z nich napisany byl przez Waltera co daje nam pewna sugestie, dlaczego wszystko co najlepsze w tym zespole, bylo nagrane razem z nim. SICK OF IT ALL reprezentuje tu Politics i Petes Sake. Oba szybkie, krotkie utrzymane w klimacie ich singla, ktory zreszta wlasnie mial sie ukazac.

KRAKDOWN istnial dluzej niz wiekszosc z Was by sie spodziewala i ilosc ich demowek i rehow, ktore mam nalezy do najobfitszych, z tego okresu. Ignorance jest mocny i dosc nietypowy. Zreszta to nie byl zespol, ktory specjalnie wiazal sie ze swierza youth crew scena. Blizej im pewnie bylo ziomalom z CRUMBSUCKERS czy LEEWAY. Nie wiem czy to tylko ja czy wokalizer jakos nie rowno jedzie w pierwszej zwrotce? Tak czy inaczej dobrze sie sprawuja. Klasyk sam w sobie to SIDE BY SIDE, ktory powstal troche jako zespol skinowski osadzony mocno w nyc straight edge klimacie. Jules byl typem, ktory swoje "GO!" wprowadzil do kanonu tego okresu bedac przy tym totalnie charyzmatycznym frontmanem. Muzycznie SBS nie rozkladal na lopatki ale mial w sobie maximum energii, ktora emalowala z tych kawalkow. Dead Serious i Time Is Now nagrane sa tak sobie ale moze i ten rough efekt wyszedl im nawet na lepsze.

Zaraz po nich pojawia sie kolejna niespodzianka - YOUTH DEFENSE LEAGUE. Uwielbiam ten kawalek. Serio. Oczywiscie mieli prawicowe zaciagi ale w tym czasie w tamtym miejscu malo kto ich nie mial. Nawet YOT mialo w swoich textach kilka wersow, ktore nazwalbym teraz przynajmniej niepotrzebnymi. WARZONE, GB, TOKEN ENTRY, YOT i kilka innych wymienialo sie czlonkami i Bog tylko raczy wiedziec ile plotek slyszalem na temat tego, ze GB maja na prawo, bo dziela perkusiste z WARZONE, etc... Nie bylo w tym nic nadzwyczajnego. Blue Pride ma dosc wymowny text a muzyka to taki hardcore/oi zagrany zadziornie. To pewnie tez jeden z ich najlepszych kawalkow bo singiel byl juz gorszy a drugie demo tez juz nie powala. [side note: tak. pozniej im odjebalo. Ze zmienionym skladem odbili na prawo probujac odciac sie od NYC HC.]. Searching For The Light to taki pomost miedzy singlem SUPERTOUCH a tym co chcieli robic w niedalekiej przyszlosci. Przyjemny i odstajacy od tego, co wtedy wiekszosc zespol robila bo ma w sobie kilka iscie rock'owych zagrywek.

Nie mozna nie wspomniec o tym, jak ta plyta jest wydana. Okladka to jedno z najlepszych zdjec z tego okresu. GB, Gus Straight Edge, Cappo laduje na glowie Porcella, Raybeez spiewa... Jesli masz LP i masz troche szczescia to posiadasz wersje z kilku stronnicowa ksiazeczka z textami, fotami i grafikami. Jest na co patrzec. Eleganckie shoty z koncertow lub te bardziej prywatne. Jesli nie masz ksiazeczki to pewnie masz wkladke z textami i po jednej focie na horde. Tez dobrze. Moje kopie maja poza dwoma wspomnianymi dodatkami takze flyery i reklamowki, na ktorych Jordan i Ray oglaszaja na przyklad jak lubia GI Joe i chetnie wymienia jakies na swoje plyty. Z ciekawostek dropsa bedzie fakt, ze jedna taka zabawke, ktora mowi (hmmm, wydaje dzwiek) Jordan wymienil na Chung Kinga a jej glos nagrany jest na kompaktowej wersji The Way It Is. Tyl LP to fota spod CBGB gdzie w centrum znalazla sie flaga WARZONE a po bokach stoi masa dzieciakow.

Kult ta plyta. Kult.

Skinheads '88

Nie bylo w tym nic dziwnego, ze ja i Kajtek po raz setny zupelnie przypadkiem przeszlismy na temat skinheads pewnego jesiennego popoludnia. Powiedzmy sobie wprost - nawet Zgubna Wolnosc NOWEJ DROGI mocno podkrecona jest stylem YDL. Przeszukujac youtube wpisalem "skinheads 88" i przelatujac przez wyszukane linki zaciekawil mnie jeden z NYC. Klik i jedziemy. 40 sekunda i podkrecam glosnik. NO FOR AN ANSWER. Te video to mistrzowski przyklad typowej reporterskiej ignorancji gdzie mieszane sa pojecia i subkultury ale w calej swojej glupocie ma fajna historyczna wartosc. Warto obejrzec.

ps: ten post jest dla swiezo upieczonego fana CROWN OF THORNZ - Voy Voya

Chris Zusi

Mr. Zusi jest czescia sceny hardcore od lat 80tych. Jego polem manewrow bylo glownie NJ gdzie zaczal na powaznie od RELEASE, przechodzac pozniej do RESSURECTION, slizgajac sie przez THE JUDAS FACTOR aby skonczyc na FLOORPUNCH. Zawsze bardzo bezposredni i prostolinijny nie rzadko swoimi komentarzami mogl przerocic we labach tym bardziej wrazliwym. Straight Edge pelny ryjem.

That’s actually a very good question, and probably something that a lot of people don’t think about and just take for granted. If I had to try to quantify it I’d say it’s the feeling of being a part of something special, something that was real. It’s like having this great secret that only you and a few other people know about. Back when I first got into hardcore, including me there were 3 kids in my high school (out of 1800 kids) that knew what hardcore was. You’d go to school on a Monday after a weekend of seeing Judge at the Anthrax and Agnostic Front at CB’s and just think to yourself “these kids have no idea what’s up”. I remember going back to school for senior year after Summer break – I had just been on a US tour for 3 weeks and these kids were talking about spending a week at the beach with their parents. Even though hardcore has gotten more exposure over the years, being involved in the scene has always given me that feeling of being like “I know something you don’t know”. To this day I could be at a sports event, wedding or some other public place and I’ll think to myself, “these people never saw the Cro-Mags, they have no clue”.

Christopher Zusi 2005

After The Storm

fota: Koszmarek aka Face Of War

Blog troche inny niz wiekszosc bo znajdowac sie beda na nim raczej same videosy, ktory ten typ powyzej z wloskami a'la fan Manowar wlasnorecznie montuje. Wychodzi zaskakujaco interesujaco zwazywszy, ze to jego rezyserski debiucik. Lokalne i nie tylko wrzuty na tym blogu pewnie beda pokazywac sie tam regularnie bo to gosc sumienny.


AFTER THE STORM

Ewcia wspiera PETA?

How did you come to get involved with helping animals? Did you have any animal companions growing up?
I love animals, but I hadn't had a pet since I was a kid. I recently got a dog and he's not only made me a happier girl--he's made me much more sympathetic to animal rights. I look at my beautiful dog and think, "Of course I'd never eat him or skin him for his fur, so why would I be okay with eating a cow or wearing a cheetah?" It's just not right. It's a contradiction.
Do you have any animals? Can you tell us about them?
I recently got the most beautiful dog in the world! He's the sweetest thing ever. He's fully trained and all his commands are in French. Too cute! So I'm learning French and he's learning Spanish!
What drew you to the idea of working with PETA on our "Rather Go Naked Than Wear Fur" Campaign?
I wasn't familiar with PETA early in my career. I remember having my first premiere in New York City and being so naive that I didn't have a coat with me. My stylist sent me a fur wrap for the evening and I ignorantly wore it.

A teraz pytanie: na ile to swiadoma decyzja, zeby wspierac PETA a na ile zaplanowany ruch marketingowy? Wywiad powyzej pokazuje, ze Ewcia moze i jest hot ale bystrzakiem to moze niekoniecznie. Tak czy inaczej milo...

Crush The Demoniac

Ignorant fools don't believe in the truth
They are doomed to live in illusion and fear
Cut loose the doubts that arise in your heart
The time of redemption is near

Now in these times of frustration and anger
We've come out of the darkness that kept us blind
With the torch and wisdom and the sword of knowledge
We'll leave the corruption behind

Gotta kill, gotta fight, gotta crush Demoniac
Gotta wipe out, gotta destroy, gotta crush Demoniac

Demoniac reigns in their hatred and anger
And all of the sin that they bring
In the lie that "true" happiness can be found
In the pursuit of material things

Polluting our minds and corrupting the masses
With pride false attachment and greed
We've seen through their lies and there's no compromise
We know that it's time we were freed

The Demoniac who are lost in themselves and have no intelligence
Engage in unbeneficial, horrible works meant to destroy the world

No we won't, no we won't, no we won't ever serve their demands
Cause we know, cause we know, cause we know the Lord and his plans

Gotta kill, gotta fight, gotta crush Demoniac
Gotta kill, gotta fight, gotta crush Demoniac
Gotta kill, gotta fight, gotta crush Demoniac
Gotta kill, gotta fight, gotta crush Demoniac

PAIN still RUNS DEEP

Szczerze mowiac nie myslalem, ze wlasnie konczacy sie rok obsypie mnie wszystkimi tymi zmianami, przez ktore musialem przebrnac. Oczywiscie wieksza czesc z nich wydarzyla sie na polu osobisto-jakims tam... Spora czesc tego roku spedzilem w Polsce probujac sprostac miedzynarodowej biurokracji, ktora potrafi popsuc radosc dokladnie ze wszystkiego.

Bedac na ziemi Slava nieco dluzej niz zwykle chcialem nadrobic troche zaleglosci natury towarzyskiej kiedy tylko moglem probujac uchwycic pare osob, ktory nie widzialem dlugi czas.

Znajdujac dosc banalny powod zadzwonilem do Damiana, z ktorym stracilem kontakt pare ladnych lat temu. Ostatni zespol, w ktorym razem bylismy to byl PAIN RUNS DEEP i sposob w jaki sie on rozpadl ciagnal sie za nami troche niesmakiem przez dlugi czas. Spotkalismy sie i milo spedzilismy pare godzin. Obwiniam za to swoj wlasny sentyment i tesknote, ze tym co bylo ale po tym spotkaniu dlugo myslalem, ze wspaniale byloby zagrac cos znowu razem. Wszyscy sie zmienilismy odrobine i kazdy z nas zdal sobie wczesniej czy pozniej sprawe, ze warto bylo doceniac to co sie mialo. Kochalem grac z nimi i w HEALING i w VP/PRD ale kiedy jest sie mlodym i glupim robi sie rzeczy, ktore najchetniej bym wykasowal jakims ukrytym "delete".

Kilka dni pozniej wymienilismy maile i Damian zapytal, co mysle zeby zagrac jakies koncerty z PRD. To tak, jakbysmy obaj mieli te same pragnienia... Majac w glowach i sercach te same rzeczy obaj zgodzilismy sie, ze warto zagrac pare koncertow. Ten zespol rozpadl sie zanim wyszla plyta/kaseta i nigdy nie mial szansy, zeby rozwinac skrzydla tak jak powinien. Bardziej dla siebie niz dla kogokolwiek innego, z troche innym nastawieniem i priorytetami ustalilismy, ze koncem kwietnia zagramy 3 lub 4 koncerty. Dokladne info gdzie, kiedy i z kim podamy na tygodniach. Jestem zajarany.

PRD pic by paolo slavsky

Jedno pytanie...

Cala ta idea, z ktora zapoznam Was ponizej narodzila sie pare lat temu, kiedy po raz kolejny postanowilem zrobic nastepnego zine'a. Jako, ze nie jestem specjalnie tworczy przyszlo mi do glowy, ze zamiast robic standardowe wywiady zadam parunastu osobom jedno identyczne pytanie: "Dlaczego hardcore jest dla Ciebie tak wazny?".

Zainspirowal mnie do tego prosty wniosek, ze wciaz spotykam sie z osobami nie rzadko starszymi ode mnie, ktorym od wielu lat udaje sie z powodzeniem zarazac miloscia do the core kolejne pokolenia dzieciakow. Nie wiem jak Wam, ale mi coraz trudniej odnajdywac tu inspiracje z uplywem czasu. Zacieraja sie powoli horyzonty i mniej chce mi sie "dawac z siebie". Entuzjazm tez nie ten a priorytety lekko zmieniaja swoje kierunki. Sa jednak charaktery, ktore podkrecaja moja pasje lekko w gore czy to poprzez swoje nowe hordy, czy projekty czy nawet wytwornie.

Zine oczywiscie nigdy sie nie ukazal. Typowe. Mialem zamiar zrobic juz pewnie z 10 roznych ale nigdy nie starczylo mi zapalu i czasu, zeby skonczyc porzadnie choc jeden. Wspomniane pytanie zadalem niemniej kilku typom. Czesc z nich zapostuje na tym blogu. Cos wydaje mi sie tez, ze zadam je jeszcze pare razy.

Vogel sprawia, ze pysk mi sie cieszy za kazym razem, kiedy sie spotkamy. Jego milosc do tego co robi zdecydowanie wybija go ponad przecietniego frontmana. Pasja i enegria moglby spokojnie obdzielic cala mase nastolatkow, ktorym wydaje sie, ze hardcore to ich middle name.

hardcore is truely everything to me and this is one life hc truely saved..............it has given me a home, a family , best friends, an outlet, let me travel the world, its let me be myself and always accepted me for who i am.....but mostly i am thankful for all the values and convictions it has taught me........thats what im most thankful for.....

scott v 8 Sep 2003

p.s. Rhythm Amongst The Chaos wlasnie wyszedl w Reaper Records. TERROR to wciaz solidny hardcore. Duzo lepszy niz 80% obszczymurkow z Twoich ulubionych messageboardow.

Bhakti 2008

Sam nie wiem co mam o tym myslec. Wlasciwie nie powinno mnie to tak bardzo dziwic bo tzn action figures maja pewnie teraz nawet redaktorzy TVN ale to ponizej troche mnie zaskoczylo.

Owy jegomosc nazywa sie Hare Krishna Zombie. Jak na wielbiciela to raczej zaufania nie wzbudza. Takie czasy...

VEGAN REICH

Nie potrafie pomyslec o niczym co byloby silniej napedzajacym hardcore w latach 90'tych niz Swiadomosc Kryszny i Hardline. Nic wczesniej nie odbilo sie takim pietnem na tzw. moralnosc w hc niz obie wspomniane filozofie. I nic do tej pory nie dalo nam takiego kopa.

Ta pierwsza narodzila sie tysiace lat temu i oparta o Wedy mowi o Bogu i o naturze duszy. To kompleksowa nauka, ktorej mozna rzecz prosta konkluzja jest fakt, ze kazdy z nas jest niesmiertelna dusza a jej natura jest sluzba Bogu.
Hardline powstalo w zlosci i z checi izolacji. Stworzone w bardzo waskim kole przyjaciol rozwijalo sie stopniowo od szczekajacych wkolo dzieciakow aby w koncowym swoim etapie okreslic sie mianem filozofji laczacej elementy szerokiej ekologii, mistycyzmu, praw ludzi i zwierzat.

I Swiadomosc Kryszny i Hardline wnosily na scene hardcore nowe spojrzenie na zycie. HC przestawal byc oaza plytkich tematow i taniej rozrywki. Pojawilo sie przeto pare typow, ktorym nie wystarczylo juz granie prostej muzyki.

Nie znam nikogo, kto bylby zaangazowany w scene w latach 90'tych i nie mial swojego zdania na te dwa tematy. Nikt tez nie zaprzeczy, ze dwa pierwsze zespoly odpowiedzialne za ten caly balagan to SHELTER i VEGAN REICH.

How does the word 'reich' fit into the name?
It leads one to think you follow the beliefs of Nazi Germany's military state.
Do you justify violence to get the desired outcome, as in "ends justify the means"?.

Many years ago, before the band was in existence, and many of our crew were still quite active in the anarchist community, we got a reputation for being extremely fanatical concerning animal rights.
For this reason, some of those who didn't share our firm position on the subject began to think of us as Nazis (as we wanted to "deny them their right to eat meat").
We took the name both as a joke, in response to their accusations, and also because it described what we were about.
Hitler just happened to use the word "Reich', but it is not inherently a Nazi word.
Reich just means 'empire'.
Vegan Reich means an empire of vegans.
Although the Nazis can be respected for their organizational skills, and extreme discipline, - they were pure evil, and we consider them to be our enemy!
.
How does the band feel the role of Veganism should be in Straight Edge, - should being a Vegetarian be an essential requirement?
.
The only way veganism actually fits into the traditional Straight Edge idology of not having a crutch, and being clear minded would be from a health point of view, as meat and dairy products have many hormones, (both from an artificial source injected into the animal, as well as from the animals sex glands), that do in fact act as drugs once released into mans bloodstream.
If one wants to be free of addictions, it seems only logical that they would give up one of the most mentally addictive substances there is, - animal products, - because, obviously, since their consumption is not a necessity, and in fact is detrimental to one's health, - it can only be addiction that keeps people eating such things.
.
But relating animal rights to Straight Edge, (trying to tie the first into the later), is really a backwards proposition anyway.
The movement one should be concerned first and foremost with is that of animal liberation.
Too much emphasis is placed on being Straight Edge for Straight Edge's sake.
Having a clear mind, free of intoxication, etc., only has value, and serves a purpose if one uses that heightened awareness and strength in a quest for something greater, be it animal liberation, class struggle, or environmental action.
.
To center a whole movement over the issue of abstinence from drugs is just in one way too broad based.
Too many people with totally different views, (that are completely antithetical to each other), become falsely aligned in such a situation, and their various agendas get pushed onto a back burner, for the sake of some contrived unity.
.
So, should Veganism be an essential requirement of being Straight Edge?
Well, from a health and anti-addiction point of view, this would make sense, but beyond that, we shouldn't try to make Straight Edge more than what it is.
It is just one component that goes into making a complete person, and it should be treated as such.
If someones into animal lib, being Straight Edge should just be part of that, (as in "I'm a Vegan who is Straight"), rather than "I'm a Straight Edger who happens to be Vegan").
That applies to all other movements, - from an Albanian Nationalist, to a Greek Anarchist, being Straight will serve each cause well, but it will not and should not unite opposing sides.
.
After many people are exposed to the diet, and philosophy, of Vegetarianism, why do you feel many declare that "vegetarianism is just not for them?"
.
It has to do with alot of different factors.
The main one is that regardless of ones race or religion, most people are raised with an anthropocentric outlook on the world.
Which is to say that they see everything revolving around man, with all life only existing for his, or their, needs (thinking that they are the master race, and have a right to chose the fate, be it good or bad, of other life forms).
Even most people who become vegetarians still believe in such a concept.
They just happen to feel guilty about their treatment of the 'lower lifeforms'.
Consequently, their whole approach on the matter is still from an anthropocentric perspective.
They are just arguing for the masters to treat their slaves with kindness, rather than arguing to free up the slaves from their position.
To be forever out from under their masters hand, be he holding a whip, or a reward.
Subsequently, the message people receive from these vegetarians is that, "if you're truly a kind person you should live without taking an animals life".
It is never one that says, "you have no right to kill an animal" as most vegetarians in that catagory still think it is up to the human to decide.
They still hold onto the illusion that man is superior.
They personally just choose to be nice to their slaves, like the 'NICE' plantation owners in the Old South.
.
Since the mainstream, non-vegetarian, element of this society is so entrenched with these anthropocentric beliefs, it is no wonder that the modern vegetarian movement has not yet managed to break it's ties with the same anthropocentric beliefs; and had only put forth a weak appeal aimed at peoples 'compassion',.
Never questioning the deeper root of the problem.
The modern vegetarian movement has so utterly failed to promote change on a population devoid of morality and responsibility.
People still don't hesitate to say "vegetarianism is just not for them", when they are unable to discern what's truely at stake here.
.
What actions must we take in order to ensure a future nation free of all forms of animal exploitation?
.
Immediately, we have to deal with saving lives today; through direct action, in conjunction with a massive educational campaign.
Be it through music, art, or literature, to further enlighten people and gain numbers in our movement.
.
With that said, we must not fool ourselves into thinking that the majority of the population, (which fails to even see as equal, members of its' own species; be it women, minorities, or members of different religions), will ever be enlightened as to the righteousness of animal liberation and the necessity of animal rights.
Most people are, at best, amoral, and at worst, immoral.
Accepting that as truth, we must put our energies into creating a situation where they are forced to grant rights and freedoms to all life.
Ideally, that would mean an ecology oriented, vegan moral and ethical code.
Let our numbers increase and govern the streets so that no man or woman shall transress on what is good and righteous.
.
Your lyrics strongly attack capitalism.
What sort of political system would you advocate, if any, and can this system be realized in our lifetime, if ever?
.
The kind of 'system' we would like to see, would be one that takes from the best aspects of of all political and social thought, to achieve a just and equitable world for all.
One could look at examples of the Anarcho-Syndicalists in civil war era Spain, or to any communal tribal society to get an idea where our roots of thought lie, in regards to building a new culture and society.
We believe in a decentralized body of coordination, where no individual holds any power.
The law shall be morality.
In such a society there would be no interference in peoples daily lives, in so long as they did not interfere with others lives, thus transgressing the law.
That means no exploitation of workers through the practices of capitalism; nor any destruction of innocent life, from animals to the unborn.
It would also mean there would be no tolerance for those who seek to rot away the moral foundation of such a society with filth and perversion.
Our politics would be one of food, clothes, and shelter.
There would be no politicians, - only farms and the harvest.
Living with nature, obeying her rules.
That would be our government.
In harmony with the natural order.
.
Is it possible, now or ever, you ask?
Where there is a will ... there is a way.
.
What practical method of self control do you use?
In other words, when you abstain from something you have to replace that void with something else.
What helps you?
.
I personally thrive on the void.
The more I can do without, the closer I push myself to the edge, the more strength I gain.
I have no faith in any religion, and I gain no comfort from anyone.
My life is the struggle, and that's how I like it.
.
What are your plans for Vegan Reich, and Hardline?
.
Vegan Reich has got a new line-up together, and will be recording a second 7" in the coming months to deal with some questions many have asked regarding our approach on the first one.
After that, we'll be locking ourselves away for a few months, getting our material finished for our first LP, which will come out to coincide with our U.S. tour this summer.
.
Hardline Records is going very well, and we'll be putting out releases by Street Justice, Earth Crisis, Pressure, The 11th Hour, and more.
.
Any closing comments?
.
Don't trust the Medical Industry, and their unnatural medicines and vaccines.
Build your immunity, and heal yourself with the food and the herbs that grow from the Earth.
.
Sean
Laguna Beach, Calif.
1990

Wywiad pochodzi z Face It Fanzine #3...

CHARGE cds dostepne w THE ESSENCE

za malo. chcialo by sie wiecej. tak czy inaczej ta EP jest przynajmniej tak dobra jak poprzednia. ma w sobie wszystkie elementy, ktore wypychaja CHARGE na daleki przod. jest tu wiecej RAGE w riffach niz BURN i pewnie to dobrze bo jak BURN grac sie nie da a czardzowski mix hardcore i funkowych zagrywek pasuje elegancko do tego zespolu.
texty sa za to dokladnie takie jakie spodziewalem sie uslyszec. nic a nic sie nie zawiodlem.
w nowym skladzie nie ma juz orginalnego basisty Shawna a pojawia sie Kingshot znany z nabijania "raz, dwa, trzy" dla FLOORPUNCH. talent.

wlasnie dostalem paczke z cds wiec jesli jest ktos kogo korci, zeby te cudo dostac na cd to prosze o maila. cena pln 35 plus poczta.

grow your locks.

YOU'RE MOSHING!

Who's in control?

mam nadzieje, ze po wysluchaniu tego EP dowiesz sie, kto kontroluje co. zadanie tego pytania zajelo tym panom z NJ pare wiosen i nie jednego czlonka zespolu. teraz, z nowym skladem i w nowej wytworni, CHARGE gotowy jest oglosic kto tak naprawde ustala reguly. bez sciemy wierze, ze ta plyta bedzie lepsza od poprzedniej i przebije wszystkie wanna-be-abso/burn-or-brains zespoliki.

CHARGE "who's in control" wychodzi w tym tygodniu w REAPER records.

THE ESSENCE nie odmowi sobie przyjemnosci dystrybuowania tej plyty w UK wiec w jakims stopniu w najblizszym czasie bedzie mozna ja tez kupic w PL.

http://www.myspace.com/reaperrecordsusa

THE ESSENCE shirts

poswiecenie, krew i pot. zapomnialem jeszcze o nerwach. to wszystko kosztowalo mojego czlowieka Kokota zebym mogl dostac te eleganckie koszulencje THE ESSENCE. zrobionych bylo tylko 30 sztuk- 10 small, 10 medium i 10 large. prawie wszystkie small'e sprzedaly sie zanim byly wydrukowane. jest jeszcze kilka large. prawde mowiac nie dostalem jeszcze medium's bo okazalo sie, ze ktos cos zle wydukowal ale ufam, ze dostaniemy je w ciagu kilku dni. pare osob juz zamowilo sobie po sztuce ale jestem pewny, ze zostanie jeszcze cos dla tych, ktorzy przyspali. po szczegoly mozna uderzyc na maila: theessencehc@yahoo.com . cena 40 pln.

hail Kokot!

WORLD COLLAPSE

jezeli ominelo Cie jakos info o ich debiutanckim mcd to pozwol sobie powiedziec, ze to ewidentnie jedna z najciekawszych plyt, jakie wyszly w tym roku a sam WORLD COLLAPSE jest wszystkim tym, czego w hardcore absolutnie nie ma. i nie to, ze mi zle z tego powodu. to po prostu nie jest muzyka i zespol, ktory wbic chce sie w jakies specjalnie wyrysowane ramy. raczej swiadomie podniesli troche poprzeczke samym sobie.

to takie idealne polaczenie troche tandetnej zimnej fali, DEPECHE MODE i CRO MAGS. tylko szwaby tak potrafia. nie ma w tym nic zlego, ze inne. bo ten mix i caly vibe tego projektu jest inny niz wszystko, do czego hardcore nas przyzwyczaja. nie sadze tez, zeby WC chcial w jakis sposob swoja tworczoscia nawiazywac do owych przyzwyczajen scenowych. funkcjonuja i pewnie beda w duzej czesci funkcjonowac jako jednostka poruszajace sie gdzies na skraju tej tzn sceny bo zwiazani sa z nia i korzeniami, i wytwornia, i mentalnoscia.

nie wiem czy prorokowac im swietlana przyszlosc czy podobnie jak ich poprzedni zespol rozpadna sie by po kilku latach obwolano ich jako tych, ktorzy wyprzedzili swoje lata. grzechem nie mniej bedzie przynajmniej nie posluchac tego, co maja do zaoferowania. a jest to cos, do czego Twoje uszy pewnie nie sa przyzwyczajone.

po wiecej informacji udaj sie na profile THE ESSENCE.

Praca zabija.

prosta prawda. stara prawda. i najprawdziwsza prawda. pracujac tyle ile ja nie wystarcza czasu na rzeczy, ktore do pewnego momentu byly najwazniejsze w moim zyciu. lapiac sie na tym, ze babilon podstepnie siada mi tylkiem na pysk w ostatnich tygodniach usilnie probuje wydrzec jakos co mi sie przeciez slusznie nalezy - odrobina cholernej uciechy.

postaram sie tez uaktualnic nieco ten zaniedbany kawalek internetowej przestrzeni.

enjoy.